De wolken huilen
Over de heide en daarna de velden en het plat langs de IJssel. Ik verbaas me over het prachtige groen en de vele mooie weerspiegelingen in het water. Dat water komt helaas steeds vaker ook uit de lucht, en zonder een schuilplek wil dat dus vaak zeggen dat er triest doorgekouwd moet worden op de doorwekende nattigheid.
Ook in Zalk vind ik geen oplossing behalve een stukje plastic om mijn lijf, maar eens in Kampen klaart het op. Ik dwaal wat door het mooie stadje en verdwijn de polder in. In Lelystad volgt echter de grootste teleurstelling van de dag waar ik vlak voor de stad in een wolkbreuk beland. Een aantal keer vergeefs een schuilplaats om uiteindelijk bijna twee uur onder een pui bij een winkelcomplex te belanden. De dijk over naar Enkhuizen zit er echt niet meer in, en met de laatste druppels druip ik rillend naar een camping in de buurt.
