Een trip door Memory Lane
Vergezeld van prachtig dreigende luchten over de steenweg en een oude spoorweg op naar Hasselt, de stad waar ik ooit in de buurt woonde. Mijn favoriete restaurant is verdwenen, maar wassalon Monique draait nog steeds. Hetzelfde verhaal in Diepenbeek, De 3 Pistolen verkopen geen smossen meer, maar mijn kot staat er nog, met precies dezelfde 'te huur' borden op precies dezelfde plaats. En de universiteit van Diepenbeek is ineens die van Hasselt geworden. Veel veranderd, en veel hetzelfde.
Voor een plotseling oprukkend noodweer schuil ik in de oude vertrouwde supermarkt, en dan klassiek over de steenweg naar Maastricht. Over het Albertkanaal een kleine teleurstelling; geen bordje welkom in Nederland! Studio Brussel speelt ook al ongestoord verder, ben ik dan eigenlijk wel echt weer thuis nu? De binnenstad van Maastricht is toch echt die van Maastricht en duidelijk geen deel van België meer, dus ik ben weer thuis. Of toch niet, want volgens een dame in het hostel spreek ik Nederlands als een buitenlander die heel goed Nederlands kan. Onwennig inderdaad.
