Douchen!
Ik heb een redelijk nacht gehad, maar de vele steekvliegjes om me heen nog een betere. Met volle buik luieren ze in grote getalen aan de binnenzijde van mijn tentdoek. Auw, dat jeukt.
Dikke mist en de heerlijke zon van de afgelopen is nog afwezig. Waar ik een massa aan steile heuvels verwachte gaat het landschap me behoorlijk eenvoudig af, en hoewel mijn stralende vriend zich uiteindelijk te voorschijn weet te worstelen blijft het dusdanig fris dat ik na een aantal kilometers maar tot een extra laagje besluit.
Johnny Cash zingt zachtjes in mijn oor en brengt me langs een oude kerk waarvoor het verhaal van Jezus uitgebeeldhouwd staat. En dan rijd ik ineens de straten van de zee binnen. We zijn er bijna!
Langs de kust waai ik nog een aantal kilometers waarlangs de dichtheid aan buitenlandse kentekens steeds maar toe blijft nemen. Het is drie uur wanneer ik samen met een andere fietser de haven van Roscoff binnenrijd. Hij schiet op het laatste moment een boot naar Engeland op, terwijl ik tot een reisje naar Ierland besluit. Ik kan inderdaad naar Cork toe zoals ik gehoopt had, dus heb ik ineens een zee van tijd voor me liggen. Half tien is het vertrek.
Een nodige douche in de terminal en dan op zoek naar een supermarkt voor een hap eten. Traditionele Bretonse melk lees ik. In de hoop op verse in plaats van gesteriliseerd gaat die natuurlijk mee. En dat blijkt dan dus karnemelk te zijn. Lekker! Hoe lang geleden is het niet dat ik de zacht prikkelende smaak daarvan mijn mondholte heb laten passeren?
Terwijl ik voor me uit geniet komt er nog een tweetal fietsers voorbij; begonnen in zuid Spanje en langs de kust op weg naar de Noordkaap. Mooi plan.
Eenmaal op de boot spring ik nog een keer snel in de douche en dan mijn bedje in. Ik ben hartstikke moe.
