De GP van Bern
Ondanks het feit dat Beat het vandaag druk heeft besluit ik toch maar gewoon lekker af te reizen naar Bern. Wel eens doorheengefietst, maar eigenlijk nooit bezocht. De aankomst lijkt een goede en ik vermaak me. Lekkere sfeer, en het is feest, want de GP van Bern wordt vandaag verlopen. Tien mijl door de middeleeuwse straten van de stad, terwijl ik me een weg probeer te banen naar mijn hostel voor vanavond en een vriendelijke zwerver vraagt of ik voor hem een pannenkoekje wil kopen.
Hotel Glocke blijkt een uitstekende plek om voor vanavond de nacht door te brengen, en ik ga me eens goed vermaken. Door de stad met de camera, terwijl ruim veertienduizend hardlopers de andere kant op willen. Die GP is toch een iets groter evenement dan ik me voorgesteld had..
Ik weet dat Beat hier ergens rond moet lopen, en als vrijwilliger meewerkt, dus iedere keer dat ik een geel hesje zie, spits ik oren en ogen, maar vinden doe ik hem niet. Wel een hele boel renners, en op iedere hoek weer een ander dwijlorkest. Er is sfeer en het voelt in de verte naar een mooie zonnige Koninginnedag. Op zo'n manier wil ik ook wel een rondje rennen.
Zodra de professionele lopers gefinishd zijn (toch moeilijk die op een foto te vangen), druppelen stukje bij beetje de andere binnen. Vechtend in trance tegen de laatste kilometers en in elkaar storten op de finishlijn. De conditielozen die met hun extra kilo's tegen de heuvels omhoog worstelen, en die oude man die moedig en star door blijft bikkelen terwijl de limiet verloopt en de bezemwagen hem maant om in te stappen. Hij weigert. Diep van binnen voel ik dat ik deze mensen eigenlijk veel meer respecteer dan de topathleten die trots vooraan met hun naam op de buik centjes komen incasseren. Zij komen er toch wel, maar voor deze mensen, daarvoor is het een ander verhaal. Pure emotie en doorzettingskracht. Strijd.
De straten legen zich, en verkeersloos stil liggen ze erbij, oude huizen met grote vlaggen aan de zijkanten en een paar prachtige fontijnen in het midden. Ik zet koers naar de supermarkt voor een maaltijdpakket, en loop in de hostel tegen een nieuw gevoel aan; eigenlijk kan ik me helemaal niet meer identificeren met de mensen die hier rondlopen. Wellicht dat er in Europa een ander slag mensen rondtrekt dan in Azie het geval is, maar de verbinding wil maar niet klikken.
Desondanks vind ik toch twee Australische meiden waar het gezellig mee word. We kletsen de avond weg, en pas te laat kom ik er achter dat Beat gepoogd heeft me te bereiken om vast samen een biertje te doen. Helaas.
