Franse kaas in een koud zonnetje
Bij roodgekleurde hemel en een zich in slow-motion afspelende zonsopgang word ik wakker. Inmiddels boven het uiterste westen van Rusland en de grenzen van Europa komen snel dichterbij.
Niet veel later stap ik op Franse bodem naar buiten toe. Mijn fiets heeft het aardig gehouden, op een enkele lakschade na, en na enig klussen staat hij weer trots en vertrekklaar voor me.
In korte broek loop ik naar buiten, en schiet meteen weer terug. Wat is het hier koud!! Snel een extra laagje aan, maar zelfs dan heb ik nog een sterke neiging om een etage dieper op zoek te gaan naar handschoenen en een muts. Brrr..
Wanneer ik eenmaal een kaart heb is wegkomen van het vliegveld geen probleem meer en via het kanaal de l'Ourqe zet ik richting naar Meaux. Mooi rustig langs een oud trekpad, en zonder moeite over uitgestorven weggetjes. Heerlijk Frankrijk, dat ik met herboren ogen zie en met een frisse blik aanschouw. Oude huisjes, dorpspleintjes met herberg en bakker, en een verbazende hoeveelheid blonde koppen en zwarte gezichten. Twee soorten mensen die ik al tijden niet gezien heb.
Op zoek naar iets lekkers beland ik bij de Carrefour. Wat is het hier gigantisch! Na een paar minuten binnen en nog steeds niet eens door de eerste rij schappen heen, vraag ik me af hoe ik hier ooit iets terug zou kunnen vinden. Ik slaag er uiteindelijk echter toch in een paar stokbroodjes en wat lekker stukjes kaas te scoren, en buiten is het dus smullen geblazen.
Via kleine dorpjes en binnenwegen beland ik uiteindelijk bij Lizy sur Ourqe en even later bij Chateau La Trousse. Op bezoek bij Sake, zijn ouders en vriendin Audrey. De moeder van Sake bereidt een feestmaal en het leven is goed.
