Vliegen maar!
Rustig aan de dag door zien te komen,want vliegen oe ik ps in de avond. Met Erin en Kevin aan het zwembad dus, ontspannen, en dan lekker wat eten; een laatste hap Indonesisch. Daar doe ik echter wat te rustig mee, zodat het al tegen vieren loopt als ik eindelijk vertrek.
Fietsen naar het vliegveld, want vandaag heb ik plastic, en kan ik alles dus ter plaatse in elkaar zitten. Helaas slaag ik er niet in de zijsteunen van mijn stuur los te krijgen, een andere oplossing dus, losschroeven en vastplakken.
Het verplastiken van mijn fiets gaat echter een stuk minder soepel dan ik verwacht had, en ik realiseer me dat een nietapparaat een erg goede toevoeging zou zij geweest. Dan komt mijn rol tape ook nog eens tot een einde, dat was echt geen vier meter!, en nergens natuurlijk waar ik even meer materiaal kan scoren. Het kantoor van Maaysia Airlines gaat voor mijn neus op slot, maar na wat aandringen weten ze me toch te vertellen dat inpakken ook na de security check kan.
Het blijkt ineens al half zes te zijn; ik moet al lang inchecken! In de stress schieten, me binnen minuten omkleden en inpakken en dan natuurlijk een enorme rij om binnen te komen. Even paniek, zeker wanneer er een paar borden piepschuim doorbreken, maar na de check mijn redding; een paar mannen met een plastificeer machine.
Mijn laatste roepia gaan er doorheen, maar mijn fiets ziet er een stuk beter uit dan na mijn initiële pogingen, en de vrolijke jongens besluiten mijn spullen meteen maar naar de check-in te dragen wanneer ze doorhebben dat ik ze zojuist tevens een gloednieuwe schaar gedonneert heb.
Al laat bij de check in, alle counters zijn eigenlijk al dicht, maar mijn veel te late verschijning met ook nog eens een fiets levert gelukkig geen gespannen gezichten op. Voorwiel in een sleuf, dus mijn fiets weegt ineens maar tien kilo, en ik mag doorlopen. Stap een overleefd!
Tax en douane geen probleem, maar bij instappen de grootste onzin ooit, en lange rijen door tandpastacontrole. De domste maatregel ooit, dus iedereen moet zijn flesjes water achter laten, en mijn shampoo en scheergel moeten in een doorzichtige plastic zak. Totaal gestoord.
De vlucht naar KL is niet al te bijzonder, op het verwend norse gedrag van de man naast me na dan, die vindt dat men er te lang over doet om hem zijn glaasje rode wijn te brengen. Na een overstap blijkt hij echter weer naast me te zitten, maar nog een paar glazen whiskey wordt hij rustig en valt in een diepe slaap.
Deze tweede vlieger is uitgerust met een luxe entertainment systeem, iedereen een kleine privé televisie in de stoel voor hem. Filmpjes kijken en genieten van een prima muziekselectie dus, en wakker blijven totdat het volgens de Franse normen bedtijd is is dus geen probleem.