Rijstepap
Mijn benen beginnen de laatste dagen weer te snakken naar wat fietsinspanningen. Vandaag krijgen ze die echter nog even niet, want ik begeef me op een laatste wandeltoer door het dorp.
Omdat het de laatste avond is dat ik in Ubud ben, overwegen Emma en ik naar een lokaal restaurant te gaan, dat staat aangeschreven als een van de beste van Bali. Alhoewel de prijzen naar Europese normen zeer betaalbaar zijn kan ik het toch niet over mijn hart verkrijgen een dikke vijf euro voor een hoofdgerecht neer te tellen, dus ergens anders goedkoop happen, en dan hier alleen voor het toetje.
Na een hapje bij de lokale warung staan we op het punt dit plan tot uitvoering te brengen, wanneer we aan de praat raken met Erin en Kevin, die gister in het losmen arriveerden. We kletsen maar door, raken gevieren nog net op tijd voor een bordje burbur injin in de chique tent om de hoek en terwijl Emma inmiddels op zoek is gegaan naar haar slaapplaats blijven we gedrieën nog zitten, totdat alle lichten uit zijn en we min of meer naar buiten geschopt worden. Het was dus gezellig.
