Gratis
Ik krijg de mooiste glimlach in tijden te zien wanneer ik besluit mijn voorraad noodrantsoen weg te geven aan een bedelende vrouw; een lekker begin van de dag.
Warm weer, strak blauwe lucht, ik zweet me te pletter en heb zin om een paar foto's te nemen. Het paleis in dus. Terwijl ik daar een beetje aan het pielen ben legt er ineens iemand zachtjes een hand op mijn elleboog en begint tegen me te praten. Aanvankelijk versta ik er niks van, maar realiseer me dan dat de man die tegen me praat vraagt of ik met hem het bed in wil duiken. Nee dank je. 'Maar het is helemaal gratis', stamelt hij er nog achter aan. Zelfs dan heb ik daar nog geen behoefte aan. Tot ziens! Teleurgesteld druipt hij af..
Ik bak ondertussen verder. Een mooi paleis, maar veel te warm. Hetzelfde geldt voor de watertempel, waar ik bijna mijn kont verbrand wanneer ik besluit dat ik voor het nemen van een foto even op de zwart stenen ondergrond wil gaan zitten.
De watertempel is echter prachtig. Netjes voorzien van een sarong om mijn middel kijk ik mijn ogen uit. Rustig aan een rondje en even zitten, en waar ik ook kijk, steeds zijn er weer nieuwe kleine dingetjes die me fascineren. Een mandala hier, het prachtige gebeeldhouwde gezicht van een standbeeld hier, en dan het beeldje daar, in een totaal andere stijl, maar toch perfect passend.
Ik leer van een Balinees dat er een groot festival op komst is, waarbij de god van het metaal vereerd zal worden. Werklieden eren en offeren voor hun gereedschappen, en ook ik mag een offer komen brengen voor mijn fiets. Dat lijkt me wel een plan zo na een halve ronde over de wereld.
Die avond ga ik samen met hotelgenoot Emma op zoek naar de ex-pats van Ubud. Emma is hier al een tijdje, en speelt met het idee een verhaal over het stadje te schrijven. Een bezoek aan de expat buurt moet dat verhaal toch zeker verrijken, en samen besluiten dat het gebied rondom restaurant 'Pizza Bagus' de aangewezen plek moet zijn om een paar buitenlanders te vangen.
Het lijkt er echter op dat we de verkeerde dag en/of tijd hebben uitgekozen, want ook hier is het, zoals op zoveel andere plekken in Ubud, zo goed als uitgestorven. Niemand. Hoopvol worden we vanachter ruiten en balustrades toegekeken, zullen wij dan eindelijk wat geld in de kassalade brengen?
Na wat dralen besluiten we ondanks de gefaalde missie en de leegte toch maar een Italiaanse broodschijf te bestellen. Lekker, dat is al weer even geleden sinds ik er daar eentje van gehad heb.
Op de weg terug worden we geroepen door een verzameling gamelaninstrumenten, en stuiten op een van de weinige vrouwelijke orkesten. De grote kans voor Emma die thuis ooit muzieklerares was en maar wat graag de gamelan wil spelen. Meedoen is geen probleem, en even later zit ze dus wat onwennig met een paar stokjes in de hand achter een paar bellen.
Zo veranderd een avondje zoeken naar ex-pats dus in een complete integratie met de locals. Eigenlijk veel leuker. En ik kijk lekker toe.
