Afdruppelen naar Ubud
Tot twee uur 's middags wacht ik, en nog steeds regent het. Soms miezer, soms meer, en lezend blijf ik schuilen. Nog langer kan ik echter niet aan, en nog een nachtje hier op de berg zie ik niet zitten. Opladen en natdruppelen dus.
De bui blijkt echter erg lokaal, want eens aan de andere kant van de vulkaankam, slechs een tiental meters hoger is het droog. Mooi. Ik zoef naar beneden en geniet van het uitzicht. Bordjes staan er niet, maar zijn ook niet nodig, gewoon omlaag dan komt het vanzelf goed.
Terwijl ik geniet van een varkentje van het spit verzink ik in gedachten. Wat wil ik eigenlijk nog doen op Bali? Ik ben er nu en dat is goed, maar verder is het eigenlijk ook wel een beetje klaar. Waarom niet gewoon volgende week al terug naar huis en Koninginnedag vieren? Mijn gedachten malen voort, maar zonder dat ik tot een echte conclusie kom wordt het hoog tijd om door te rijden wil ik vanavond nog Ubud halen.
Drubbels worden en regenbuien en langzaam raak ik doorweekt. Slingerend door kleine dorpjes en uit hun oevers tredende rivieren. Zijstraten staan onderwater. U wilt hier linksaf; mag dat?
Uiteindelijk komen langzaam de houtsnijwerken en steensculpturen te voorschijn en waad ik me in het dolhof van kunstenaars dat de omgeving van Ubud omsiert. Geen bordjes en geen richtigen, en ik rijd in rondjes, zonder dat ik vind waar ik naar op zoek ben. Wat moet ik hier eigenlijk, zal ik niet gewoon maar in een keer naar Denpassar rijden?
Dat doe ik toch maar niet en na een aantal keer vragen krijg ik eenvaag gevoel in welke richting ik het moet zoeken. Ineens beland ik in een zee van witte gezichten en weet ik dat ik goed zit. Een rondje door de stad ter orientatie en op zoek naar een hotel, maar alles ziet er hier toch wel heel erg prijzig uit.
Aan de andere kant van het centrum rijd ik het bos in, waar ik Cor en Coby tegenkom. Zij zijn al vaker in Ubud geweest en weten misschien wel een plekje waar ik kan overnachten. De plaats in kwestie blijkt reeds volboekt, maar een straat verder is de perfecte budgetoptie gesitueerd. Prima.
Na een avondje gezellig tafelen met z'n drieeen begeef ik me naar een internet centrum in de buurt. Een business uitvoering met practige goed onderhouden machines, luxe stoelen en een tarief dat ruim tien keer hoger is dan wat ik normaa in Indonesie zou betalen. Dit keer echter safety first, en eens kijken of ik mijn foto's kan redden. Ik blijk weer eens door het oog van de naald gekropen te zijn en heel veel mazzel te hebben. Alle foto's zijn er nog, onaangetast, terwijl het virus netjes verwijderd kan worden. Pfeew.
Opgelucht en een boel centjes armer duik ik pas laat mijn bedje in.
