Principes
Inderdaad, toch maar vliegen dus. Kaartje aangeschaft dat in verband met vraag en aanbod vandaag een behoorlijk stuk duurder is dan gister, en dan op naar het vliegveld. Even wat moeite om van mijn flesje benzine af te komen, maar dan toch door naar het cargo gebouw.
Hoe zwaar mijn fiets is? Dat weet ik niet precies, maar als ik dan ruw mag schatten zeg ik toch vijftien kilo, alhoewel dat bij eerdere vliegtrip altijd een stuk meer was. Daar doen ze het echter wel voor, papieren worden ingevuld, en een mannetje gaat aan de gang met een paar juttenzakken en tape. Uit elkaar halen van de fiets hoeft niet, maar uit gewoonte neem ik even goed mijn zadel mee.
Met een boel en gegrap wordt mijn tweewieler voorien van een laag bescherming, en alhoewel ik rijkelijk mag betalen voor de inpakdienst (een gevolg van het feit dat ik weinig zin meer heb over prijzen te onderhandelen), ben ik voor de hele transport operatie alsnog minder kwijt dan voor een fietskaartje op de boot!
Opzoek naar kaarten en verpakkingsmateriaal voor de rest van mijn bagage word ik aangesproken door een wat plakkerige Balinees, die per se vindt dat hij me op mijn zoektocht moet assisteren. Ik denk daar wat anders over, maar het lukt me niet hem op andere gedachten te brengen. Wanneer ik de benodige artiekel aan de andere kant van de stad eindelijk heb gevonden (waar hij wat betreft het zoeken ook weinig behulpzaam was) geef ik aan dat ik heel erg de behoete heb terug naar mijn hotel te gaan. Eindelijk begrijpt hij de boodschap en teleurgesteld druipt hij af.
De was die ik gister had ingeveleverd, is eerst zoek, en blijkt eenmaal gevonden nauwelijks schoner geworden. Duizend excuses, ze zullen nog een keer wassen en ik hoef niet te betalen. Niet echt handig, want moet morgen om half zes al vertrekken. Uiteindelijk krijg ik het pakket die avond om tien uur nog behorlijk klam maar wel een stuk frisser riekend afgeleverd.