Hujan lagi
Meteen ben ik weer alert. Heb ik alles, zit er niemand aan mijn spullen, waar is mijn fiets, is alles nog in orde? Met een kring van toeschouwers om me heen die sowieso al voor een bule uitlopen en nog eens dubbel voor een met een fiets die hij ook al aan weet te kleden met een lading tassen, voer ik de laatste controles uit terwijl kaartjes verkopers me allemaal een ticket naar Balikpapan proberen te verkopen. En natuurlijk verbazing wanneer ik even later simpel vraag welke richting dat dan uit is, en op mijn fiets stap.
Ik tref een aantal jongens op mooie mountainbikes, maar erg veel zin om te communiceren blijken fietsers hier niet te hebben; ze gunnen me nauwelijks een blik waardig. Een bak nasi op de markt, en op zoek naar de vertrektijden van de boot naar Surabaya. Morgen gaat er waarschijnlijk wel een. Doorfietsen dus.
Het duurt me een paar rondjes door de stad voordat ik eindelijk de weg vind die ik zoek. en dan blijft het zonder bordjes en onbekende afstand een doorgaande verassing. Ieder kruispunt dus weer vragen hoe verder.
Aanvankelijk plat langs de rivier, maar later toch weer hevig glooiend strijdt ik voort, terwijl ik worstel met een slaaptekort en een lichte hoofdpijn. Langzaam verdwijnt boom, dorp en asfalt en blijft er niets meer dan een weg met losse steentjes en daarboven een brandende zon over. Ik heb mijn ritme nu echter te pakken, en zonder na te denken gaat het op de automatische piloot. Op, neer, verder, en nog verder. De zoete lucht van water op een droge dag wanneer ik langs een uitgebreide kolenopgraving kom, en dan, niet al te veel later weer asfalt.
Op de rand ervan word ik al opgewacht door een familie, die uitgebreid met me wil praten en me een heerlijke en zeer welkome fles water aanbiedt. Eethuisje in voor de nodige energie en dan weer de dagelijkse regen. Suffend wachten, en net te vroeg verder om binnen minuten doorweekt te worden en even verder weer te schuilen. Hujan lagi.
Al schuilend ontvang ik echter goed nieuws; de weg is verder zo goed als plat, en overal voorzien van een mooi laagje teer. Nog maar tachtig kilometer, dat moet kunnen voor het donker toch?
Ik zet dus mijn beste knietje voor en geef gas. De wegen staan onder water en de moskee wordt gedoopt. Niemand lijkt het echter te deren, het is zondag en er moet gefeest en getrouwd worden! Grote loeiende boxen langs de weg dus, en overal netjes aangeklede mensen op klapstoeltjes in blijde afwachting van wat er komen gaat.
Langs de kust huizen op palen en cocsoplantages en in het water floreert de off-shore industrie. Het ene oliebedrijf volgt het andere op, ik kom dus duidelijk in de buurt van Balikpapan.
Dan tref ik de man weer die me eerder al een fles water gaf. Als ik wil ben ik welkom in zijn huis in Balikpapan, ik hoef me fiets maar in te laden. Rijden heeft echter mijn prioriteit, want hij gaat lekker vandaag, dus we spreken af elkaar om zeven uur ergens te ontmoeten.
Een aantal gemene heuvels en tweede lunchpauze later komt daar echter helaas niets van, wanneer ik er niet in slaag het punt dat hij me uitlegde te vinden (en volgens anderen niet bestaat). Uitgeput ga ik dus uiteindelijk maar zelf op zoek naar een overnachtingsplek (hetgeen nog niet makkelijk is), en eindig mijn avond met een heerlijk verfrissende mandi en een zoete roti bakar.
