De neushoornvogel
Moe mijn bed uit. Vraag me af wat ik eigenlijk aan het doen ben, en kan moeilijk beslissen hoe ik nou precies zal rijden. Had gehoopt dat een nachtje rust wel bij de beslissing zou helpen, maar ben er nog steeds niet uit of ik via de drukke hoofdweg naar Samarinda wil, of toch, wellicht avontuurlijker, langs de kust en met een klein bootje erbij.
Het reisbureau waar ik voor informatie langs wilde blijkt nog gesloten, ondanks de belofte gister dat ze vandaag gewoon open zouden zijn. Misschien even niet aan vrijdag gedacht? Langs de juwelier, maar de wisselkoers die ze voor mijn dollars geven is wel heel erg gortig; gewoon maar bijpinnen dus. Een bakje soto makassar met kroepoek, en dan toch maar naar links langs de kust.
De stad uit via een drukke markt langs de smerige oevers van de rivier, en aan de andere kant tref ik ineens een Hindu tempel. Verbaasd stap ik af en blijf ik even staan kijken; ik dacht dat dit gebied voornamelijk Moslims met af en toe een verdwaalde Christen herbergde, blijkbaar niet dus.
Meteen na de brug gaat de weg loodrecht naar boven toe, een populair geintje hier lijkt wel. Binnen minuten weer helemaal doorweekt, want net als gister en de dag daarvoor blijft de weg op en neer zig-zaggen. Wat doe ik hier, en waarom doe ik dit? Waar, ik wil nieuwe dingen zien, maar de afgelopen dagen moet ik steeds zo maximaal gaan dat er geen energie meer overblijft om van de omgeving te genieten. Met meer dan honderd procent naar boven toe, en als het even wat minder gaat, alleen maar proberen zo veel mogelijk te herstellen. Het makkelijkste bewijs daarvoor is enkel het feit dat ik praktisch geen foto's meer maak.
Terwijl ik bijna op het punt sta maar gewoon om te keren en ondertussen meerdere keren zoals steeds met veertig per uur naar beneden knal, om binnen een seconde proberen terug te schakelen naar lichter dan licht, om staand op de pedalen me met vier per uur weer naar boven te beuken, passeert ineens de laatste heuvel en vlakt het landschap af.
Even geniet ik en peddel ik door een gezellig dorpje heen. Af en toe wat hobbels, maar te overzien, Ik raak in een ritme en rijd lekker door; mie goreng bij de toko met een paar flinke glazen thee, een fles water bij een dame die heel eager haar Engels en Nederlands probeert bij te spijkeren, het asfalt maakt plaats voor steenslag, en ik vind het prima.
De heuvels worden weer steiler en zwellen aan tot het hier gebruikelijke niveau, maar dan, gekras, en boven me zie ik een prachtige neushoornvogel lang komen. Alles is ineens weer goed en de moeite waard, ik open oren en ogen en geniet van het gekwetter van vogels en apen, en zie even later opnieuw een mooie zwarte neushoornvogel voorbij komen.
Via vieze pukkels en hoge modder ploeter ik van schaduwplek naar schaduwplek, mezelf onderhoudend op liters water en Maleisische biscuit, totdat ik ineens de roep van een moskee hoor. Terug in de bewoonde wereld! Ik stort me het eerste het beste eethuisje in, en giet met thee en nasi tjampur.
Vier uur en eigenlijk wel goed geweest, en terwijl een oudere man me nog een paar verzen uit een oud Nederlands liedje weet op te zeggen, waag ik het erop en vraag of ik hier ergens kan blijven slapen. De jongens die me serveerden werpen een nadenkende blik naar elkaar, en besluiten dat het, aangezien ik maar een nacht zal blijven, geen probleem is als ik op hun kamer slaap.
Na een verfrissende mandi kom ik er achter waarom deze plek, Mangkajang, niet op de kaart vermeld stond. Groot en belangrijk door een grote staal of kolen fabriek, en dus van strategische interesse. Staat niet op de kaart! De fabriek is echter voor meerdere dingen erg in trek, want op het complex, waar de levensstandaarden een stukje hoger liggen dan in de gebieden er omheen, wordt levendig in van alles gehandeld. Mee in de jeep dus, voor een lading kip, vis en koelijs, terwijl er later nog meer lekkernijen arriveren.
Communicatie met mijn gastheren gaat wat lastig, maar met behulp van woordenboek komen we een heel eind en leer ik een boel Bahasa bij. Moet voor slapen gaan trouwens nog wel even op bezoek bij het dorpshoofd om officieel te vragen of ik mag blijven slapen, maar dat alles zorgt voor geen problemen; tidak masala.
