De doos
Het eerste wat ik 's ochtends doe is contact zoeken met mijn nieuwe vriend, dokter Lee. Hij verwachtte mijn telefoontje al, en is meer dan behulpzaam mij de contactgegevens van zijn bevriende kennis te geven. Het duurt even voordat ik contact heb, en nadat ik ook nog een emailtje gestuurd heb is hen de bedoeling duidelijk. Als ik mijn adres doorgeef zullen ze een auto sturen om me te komen ophalen. Dat gaat me even te snel, en daarnaast geef ik de voorkeur aan de fiets, dus ik sta pas een half uur later bij ze voor de deur.
Ik word van harte welkom geheten en meteen geïnstalleerd in een mooie stoel met een kop thee erbij. Ik kijk liever even wat rond en kom er achter dat ik met de producent van de frames en componenten voor onder andere Ridley en Colnago te maken heb. Allemaal mooie racespulletjes, en natuurlijk het officiële frame van Lotto-Davitamon, waar Pieter ook op rond rijdt. Cool.
Een paar dozen willen ze maar al te graag doneren, en in de lunchpauze assisteert een van de dames van het kantoor me bij het inpakken van mijn fiets. Ze heeft hier duidelijk meer ervaring in dan ik, en wanneer de lunchpauze voorbij is, is mijn nobele ros voorzien van een mooie laag verpakkingsmateriaal. Ik schilder nog even een paar symbolen op de zijkant en zij gaat verder met haar werk.
Een bekende van Lisa die met de taxi rondrijdt en een busje tot zijn beschikking zou moeten hebben, blijkt niet bereikbaar, dus ga ik over op plan B. Ik loop op de eerste de beste bestelwagen die ik zie af, en vraag of mij me naar het vliegveld kan brengen. Niets dan behulpzaamheid, geef me vijf minuten, dan kan je mee. En binnen no time zit ik dus naast hem in zijn wagen, met mijn fiets achterop in de laadbak. Een vriendelijke timmerman, die onderweg nog even een Engels sprekende vriend belt om zeker te krijgen of ik naar de internationale of binnenlandse gate moet, uitladen met een glimlach, mijn fooi wil hij niet en als ik terugkom moest ik hem maar bellen, dan komt hij me weer ophalen. Met mijn bek vol tanden en een grote lach op mijn gezicht laat hij me achter. Wow.
Ik ben wat aan de vroege kant, dus wacht even op de vertegenwoordiger van Malaysia Airlines waarmee ik om vier uur afgesproken had, stel mijn fiets in zijn kantoortje op, en begin aan mijn tocht terug naar de stad.
Daarin word ik geholpen door een jonge gozer met een taxi met sportuitrusting. Racestoelen, snelle gordels, een flinke acceleratie en agressieve rijstijl, zorgen er voor dat een simpel tochtje veranderd in een ritje in de achtbaan, terwijl de bestuurder zelf met een half oog de nieuwsuitzending op het televisiescherm in het dashboard volgt, en tegelijkertijd argeloos via rechts en de vluchstroom even iemand inhaalt, om vervolgens al slalommend terug te schieten naar links om nog net het stoplicht te halen.
Een postpakketje en een tweede bezoek aan Olypis voor het afleveren van een klein presentje later begeef ik me langzaam weer eens terug naar het appartement van Lisa. Besluit dat het toch echt een keer tijd wordt om mijn haar te laten knippen, dus toch maar even de kapsalon in.
De duurste knipbeurt in de afgelopen twee jaar, en ik moet er ruim tien euro voor neertellen, maar niet alleen daarom een historische. Na een nek en hoofdmassage en uitgebreide wasbeurt word ik naar mijn plek geleid. En begint een kapster te knippen. En te knippen. En te knippen. Ik had aangegeven dat er een paar centimeter vanaf mocht, maar ze weet van geen ophouden, en knipt nog wat verder. Nog een keer wassen, en dan, tsja, nog meer knippen..
Uiteindelijk, in plaats van een paar centimeter er af, blijft er eerder nog maar een paar centimeter over, en ben ik niet helemaal tevreden met het eindresultaat (understatement), maar helaas blijft 'bijknippen' enkel een woordgrap en in de praktijk niet echt mogelijk.
Lisa is tegen verwachting al thuis gearriveerd. Geen zin in haar fitnesslessen, maar wel in een voetmassage, en als ik daar verdusie in heb kan ik mee. Laatste spulletjes inpakken en dan in de taxi naar de massagesalon. En die voetmassage, tjsa, die is eigenlijk best wel lekker. Gelukkig komt er geen schaar aan te pas.
