Bommetje
Lisa haar vriend, Ben, vraagt of ik zin heb mee te gaan naar het vuurwerk dat ter ere van het Lantarenfestival afgestoken wordt. Leuk, vuurwerk, natuurlijk wil ik wel mee. Wanneer me later duidelijk wordt dat het hier om vuurwerk met suïcidale neigingen gaat, waarbij gigantische constructies met vuurpijlen midden in een publiek afgestoken wordt, en iedereen voorzien is van drie lagen kleding en een integraalhelm, oordopjes en handschoenen, en camera's voor de zekerheid het best verpakt worden in dik plastieke onderwaterbehuizing, besluit ik me toch te bedenken..
Gedrieeen genieten we van een super brunch die Lisa bereidt heeft om de New Yorkse zondag-brunch gevoelens in het leven te houden, en samen smullen we dus van gevulde broodjes, ananas, dragonfruit en een prima omelet. Ben vertrek in zijn uppie naar het knalspectacel, terwijl ik de stad in ga opzoek naar een lading karton om mijn fiets in te verpakken.
De fietsenmakers blijken echter allen gesloten, en degenenen die wel geopend zijn vertellen me dat in Taiwan de fietsen direct uit de fabriek komen, dat wil zeggen, zonder doos dus.
Terwijl ik zo rond zoek, van de ene zaak naar de andere, word ik aangesproken. Of ik de weg soms kwijt ben. Nee hoor, ik red het prima zelf, antwoord ik, terwijl ik rustig mijn kaart bestudeer. Het volgende kruispunt staat dezelfde man met fiets echter weer achter me, en wanneer ik wederom de kaart er bij pakt, komt hij er tussendoor. Ik wijs je de weg wel.
We raken aan de praat, de beste man blijkt een IVF arts (en redelijk beroemde kom ik later achter), en wanneer ik hem het probleem met mijn doos uitleg, weet hij wel een oplossing. Een kennis van hem exporteert fietsonderdelen en frames, en die zal vast wel wat karton voor me hebben. Mocht zijn zoektocht vandaag niet succesvol blijken, dan moest ik morgen maar eens bellen.
Mijn zoektocht blijkt inderdaad onsuccesvol. Even fiets ik nog snel langs de lampionnententoonstelling die in Kaohsiung ter ere van het Lantarenfestival opgesteld is, geniet van wat vuurwerk (sierpijlen en op afstand), en spoed me dan terug naar het appartement van Lisa. Die blijkt inmiddels met een vriendin naar een sushi restaurant vertrokken, en wanneer ik daar eenmaal arriveer zijn ze net klaar met eten. In mijn eentje schuif ik dus aan aan de lopende band.
