Van hoogtepunt naar doodlopend
Ik ontbijt bij dezelfde snackvrouw als gister, lekkere rijstballen met vlees en paddenstoelen, voorzien van een lekkere zoet-scherpe saus. Deze lading moet me als het goed is wel boven zien te krijgen.
De wolken hangen nog op hetzelfde niveau als gister, hetgeen wil zeggen dat ik er dus boven rijd, en van zon en uitzicht kan genieten. Het is echter duidelijk dat ze omhoog willen, dus de vraag is voor hoe lang.
De laatste loodjes wegen duidelijk weer eens het zwaarst, en de resterende 11 kilometer kosten me bijna twee uur, met een gemiddelde snelheid van slechts iets meer dan zes kilometer in het uur. Maar, dan ben je ook ergens. Tweeendertighonderdvijfenzeventig meter, trillend kom ik boven, een grote dikke wolk vanaf de andere kant met me, en naast de eeuwigdurende aanmoedigingen, krijg ik ook meteen een kop koffie in mijn handen. Prachtige mensen die Taiwanezen.
Ik geniet van het uitzicht (of de wolk die dat belemmerd) en sjees dan naar beneden, me ergerend aan de nerveus remmende zondagsrijders die met hun eigenschap meer problemen creëren dan oplossen. Heelhuids beneden, na een kilometer of veertig afdalen met, wanneer ik eenmaal onder de wolken ben, onvoorstelbare uitzichten over een wereld van Lego.
Gevoel en ratio botsen wanneer ik een voortgang van mijn route zoek, maar uiteindelijk laat ik gevoel zegen vieren, en duik langs een stille weg langs een stuwmeer een onbekende wereld binnen van de kleine dorpjes van de oorspronkelijk bewoners van dit eiland. Voel me bezwaard om iedereen hier aan een uitgebreide inspectie te onderwerpen, maar dat men hier anders is is makkelijk te zien. Andere gezichten, andere dorpjes, andere instellingen.
Ik probeer mijn weg te vinden langs de rivier om via een achterweg het beaamde Sun Moon Lake te benaderen, maar realiseer me te laat dat deel van de route geen weg maar wandelpad is. Het asfalt gaat echter verder, en terwijl ik daar zo rijd, word ik geroepen door een man op een motor.
Ik heb geen idee wat hij zegt, maar concludeer dat hij probeert aan te geven dat de weg verderop door een aardverschuiving onbegaanbaar geworden is. Wanneer ik mijn fiets kan dragen kan ik er misschien langs, maar het beste moest ik maar terug om via de grote weg mijn route voort te zetten.
Een aantal kilometers later is de weg inderdaad versperd door een grote lading zand en debris. Na een korte verkenning draag ik mijn hebben en houden naar boven en probeer ik mijn weg voort te zetten. Ik heb echter niet goed genoeg verkend, want de weg wordt een smal pad tussen scherpe rietplanten (auw, mijn vinger!) en is totaal onbegaanbaar. Frustrerend, want vanaf het heuveltje waarop ik sta kan ik het volgende dorpje, mijn geplande eindbestemming, al zien.
Ik vind nog een andere weg, in aanbouw en ter vervanging. Dit maal verken ik echter goed en te voet, en ook hier langs is geen optie. Zelfs zonder dat ik iets hoef te dragen heb ik al moeite op de been te blijven, om nog maar te zwijgen hoe ik ooit langs de smalle richel voorzien van een touw en bamboeleuningen heen moet komen. Nee, dit is zinloos.
Terug bij mijn fiets is het inmiddels donker. Het is er redelijk vlak, dus zet ter plekke mijn tent neer, kook mijn maal, en geniet van het muziek van de 'disco' in het dorpje verder op. Terwijl ik wat lees voel ik mezelf toenemend onrustig en zelfs bang worden. Hetzelfde soort gevoel dat ik had toen ik in juni in de overstroming terecht kwam. Raar, want bang tijdens kamperen ben ik eigenlijk nooit, en gevoel van de dertiende juni heb ik nadien nooit meer waargenomen.
Het regent lichtjes buiten en ik sta in een gebied waar aardverschuivingen voorkomen. Waarom er vanavond ook een zou moeten langskomen weet ik niet, maar ik voel me er niet lekker bij. Om half elf 's nachts besluit ik dus uiteindelijk mijn tent maar weer af te breken en elders een plaatsje te zoeken. Eigenlijk geen zin in, want ik ben moe en ik wil slapen, maar tot een andere optie kom ik niet.
Bijna een uur later en een aantal kilometers terug vind ik een nieuwe plek, net buiten het volgende dorpje. Daar zet ik mijn tent op, die vervolgens de rest van de nacht doorweekt wordt met regen. Een goede keuze.
