Brave hond!
Terwijl ik mijn ontbijt kook sloft er een persoon op me af die ik vanochtend al een aantal keer eerder voorbij heb horen komen. 'Je mag hier niet kamperen' is zijn boodschap. Ik leg hem uit dat ik mijn ontbijt zal eten en dan vertrek, en dat hij zich dus geen zorgen hoef te maken. Nadat ik gegeten heb (een mislukte poging tot zwarte rijst met gedroogde vruchten) komt hij weer te voorschijn, dit maal met een grote zak snoepjes; 'Voor jou, omdat je nog helemaal naar Kaohsiung moet rijden'.
In een rustig tempo rijd ik naar Suao, de weg is niet al te boeiend. Aldaar beland ik in een eethuisje waar ze heerlijke dumplings maken, en ontmoet ik fietser Stan. Hij is op zijn racer vanuit Kaohsiung gekomen, waar hij als luitenant voor het leger werkt. We kletsen wat en hij vertrekt, waarna de serveerster er achter komt dat hij zijn portemonnee vergeten is. Oei.. Inhalen kan ik hem niet, maar een mevrouw in het zelfde eethuis beloofd hem een e-mailtje te sturen.
Verder gaat het, nu spectaculair. Omhoog langs de kliffen en door het regenwoud en dan op enige honderden meters over een smalle richel. Vet. Het is gigantisch druk, en de hele tegenliggersstrook wordt gesierd door een langzaam bewegende file, maar net als gister is het vakantie en is iedereen blij; onder een regen van aanmoedigingen zwoeg ik mijzelf dus omhoog.
De stroom van aanmoedigingen veranderd helaas in zijn vochtige variant, en langzaam raak ik doorweekt van buitenaf, voor zover mijn zweet daar vanaf de binnenkant nog niet voor gezorgd had. In het donker zet ik mijn tent naast een zandafgraving neer; geen punt ijkt me, want er werkt nu toch niemand. Daarin blijk ik me te vergissen, want zodra mijn afdak staat, komt er een grote hond op me af gerend. Met knikkende knieën, maar opgeheven hoofd loop ik op hem af, terug naar mijn fiets, en commandeer hem weg te gaan, omdat dit vanavond mijn plek is. Dat werkt gelukkig, en stilletjes neemt hij afstand.
