Kongsu whatsai!
Die ochtend word ik al vroeg gewekt. Een steeds toenemende massa mensen begeeft zich om mijn tent, terwijl ze luid met elkaar praten en lachen. Duidelijk tijd om te vertrekken.
Wanneer ik eenmaal buiten kom, blijkt het veldje waarop ik geslapen heb gebruikt te worden voor het spelen van een kaatsspel. Ik groet en begin met afbreken. Al snel komt er al iemand naar me toe. Een wat oudere man, die behoorlijk Engels spreekt. Gewoon, voor een kletspraatje. Even na hij vertrokken is een vrouw, en dan man nummer een weer. 'Ik denk dat het niet zo'n punt is als je gewoon blijft', zegt hij: 'je tent staat net buiten de lijnen.' Geen probleem, maak ik hem duidelijk; ik was toch van plan weg te gaan. Daarnaast is mijn tent nu ook al zo goed als afgebroken en ingepakt.
De een na de ander komen ze langs, allemaal even hartelijk en vriendelijk. Terwijl ik ontbijt maak, krijg ik koffie aangeboden en een gigantische lading snoepjes. Ze vinden het allemaal een geweldige verrassing mij hier te zien, zo helemaal vanuit Nederland op de fiets, en regelmatig volgt er dan een foto. Een van de oude bazen overhandigt me zelfs de beroemde rode enveloppe (net als aan de rest van de kaatsvereniging trouwens), waarin ik later op de middag een euro of vijf in de lokale munteenheid weet terug te vinden. Kongsu whatsai! Voor ik vertrek wijzen ze me nog een toiletgebouw hoger op de heuvel, en dan wordt het spe onderbroken en staan ze me allemaal uit te zwaaien. Geweldig.
Fort San Domingo blijkt vandaag helaas gesloten (de enige sluitingsdag in het hele jaar trouwens..), dus mijn kweste naar wat Nederlandse historie eindigt daar mee, met die uitzondering dat ik in een hoek nog wel een VOC-jaarsteen weet te vinden. In het zadel dus.
Langs de noordkust begeef ik met terug richting Keelung. Redelijk druk op de weg, allemaal rondreizende Taiwanners met hier en daar een fietser. Het begint opeens flink te regenen, zo plotseling dat ik er niet in slaag op tijd mijzelf en mijn fiets waterbestendig te maken. Doorweekt wacht ik dus mijn tijd in een restaurantje tussen de bakken met verschillende krabben en kreeften.
Uiteindelijk maak ik het tot Keelung. Ook hier weer opvallend hoeveel opener met lijkt over prostitutie; naast de weg schaars geklede dames in glazen hokjes die chocola en frisdrank verkopen, maar vast ook nog wel andere diensten kunnen bieden, en hetzelfde voor het hotel waarin ik terecht kom, een kamer vol met spiegels, een simpel bed en een stapel tissues. Keelung is natuurlijk een havenstad, maar alles gaat hier toch een stuk opener dan in Japan het geval was. Niet dat daar geen 'entertainment districts' waren, maar daar was alles toch net een stukje meer weggestopt. Even wennen aan de nieuwe realiteit dus.
Ik spendeer mijn tijd op de beroemde nachtmarkt en eet mijn buikje rond, en dan duik ik mijn bed in. Slapen.
