Ming brengt me achterop haar scooter naar Banciao station, maar de toeristinfo aldaar heeft er vandaag geen zin in lijkt het, want open gaan ze niet. Op Tapei Central is dat gelukkig een ander verhaal en een aantal goed geïnformeerde dames beantwoorden in keurig Engels mijn vragen.
Tot mijn verassing blijkt er in Taipei toch een Indonesische ambassade te zijn, maar vanwege de rare relatie tussen Taiwan en China (de landen erkennen elkaar niet, en gezien China een belangrijker handelspartner is, volgt een groot deel van de internationale gemeenschap het standpunt van China, waardoor er in Taiwan geen ambassades, maar 'handelsmissies' staan) lastig te vinden. Het is vandaag inmiddels te laat om daar heen te gaan, en gezien morgen de laatste dag is, alvorens het Chinese Nieuwjaar losbarst, heeft langsgaan toch weinig zien, daar ze mijn aanvraag in dat geval toch pas volgende week zouden behandelen. Jammer, maar dat moet ik dus maar in Maleisië gaan regelen.
Dwaal rond door de stad, vergaap me aan de leuke spulletjes in een outdoorwinkel, maar vind niet wat ik wil (een klamboe), en in het fotodistrict hebben de tweedehandswinkels hun deuren inmiddels gesloten voor het nieuwe jaar.
Ik begeef me dus naar de Longshan tempel, een prachtige gebouw, waar op dat moment een speciale ceremonie aan de gang is. Massa's mensen bidden voor geluk in het nieuwe jaar of hun voorouders, er worden mantra's opgezegd, geschriften voorgelezen, grote hoeveelheden wierook verbrand, allerlei vruchten en lekkernijen geofferd, en door middel van het opgooien van twee halve-maan-vormige houten objecten wordt geprobeerd de toekomst te voorspellen.
Op zoek naar iets te eten neem ik een verkeerde afslag en beland in een steeg waar massa's aan seksartikelen verkocht worden, en dames in clubs hun vlees in bruikleen geven. Een aparte overgang van de devote omgeving in de tempel. Iets te eten vind ik hier dus niet echt, en ik begeef me dus maar weer terug richtig metro.
Terwijl ik bij Banciao op Ming wacht vind ik alsnog ergens een snack, maar goed ook want we eten weer laat; een raar ritme dat maar door lijkt te gaan, en waarbij we nooit voor half elf/elf uur iets eetbaars op onze bordjes hebben. We brengen namelijk een bezoek aan de nieuwjaarsmarkt aan de andere kant van de stad, een prachtige happening, alhoewel de marktmensen daar af en toe wat anders over denken, na een wekenlange marathon verkoop, en gezien het feit dat Ming niet tevreden is over de kwaliteit van het eten wat er aangeboden wordt, eten we uiteindelijk gewoon weer op de markt naast haar appartement.
