Taiwan!
Bij vertrek krijg ik nog een mooi armbandje kado, en moet ik zeker mijn adres achterlaten, zodat ze me foto's kunnen toesturen. Op naar de haven.
Voor het terminal gebouw word ik al opgewacht door een prachtig klein oud mannetje met een grote pet. Ik versta geen woord van wat hij me verteld, maar de boodschap komt over; blijf wachten, dan kom ik je zometeen wel halen. Regelmatig komt hij even controleren of ik er nog ben, en een ruim half uur later is het zo ver; kom maar hoor!
Achterlangs naar de boot, denk even dat ik mijn fiets over de boegtrap naar boven moet gaan sleuren, maar dat is gelukkig niet het geval. Via het ruim naar binnen, de lader maant me tot wachten, maar daar is de man met de pet het niet mee eens. Hop, naar binnen toe, fiets tegen de muur, ik naar boven, en iemand zal hem wel vastmaken.
Immigratie op het dek, netjes en snel, ingedeeld in een mooie hut met een Kiwi, en dan terug naar beneden. Want de fiets staat niet goed. Een hogere pief bemoeid zich er nu mee, ik moet een vloer omhoog, tussen de cargo en naast de passagiersuitgang, maar dan toch nog iets naar achter omdat ik in de weg sta. Ik vind het allemaal prima.
Tegen de avond meert de boot aan op de kade van Keelung. Taiwan! Immigratie is een eitje, bagage hoeft niet eens gecontroleerd te worden en dat ik ooit weer een keer het land zal verlaten geloven ze ook wel; zonder vragen weer een nieuwe stempel er bij dus.
Buiten bruist het. Groot en druk, wegen die de lucht ingaan, een ontelbare hoeveelheid scooters, herrie. Alles is nieuw en interessant. Adrenaline door mijn lichaam en een grote lach op mijn gezicht, het spel gaat door, maar weer op een nieuwe plaats waar je de regels nog niet kent. Tussen nachtmarkten en een grote serie autohandelaars waag ik me op weg naar Taipei. Zonder kaart.
Aanvankelijk rijd ik lekker door, soepeltjes, en netjes voor achten in Taipei. Dan moet ik echter naar de andere kant van de stad toe om daar Ming te ontmoeten, en dan gaat het fout. Stop-and-go tussen de stoplichten en het steeds stinkender en drukker verkeer door verlies ik gevoel voor tijd en richting. Tot twee keer toe slaag ik er in ernstig te verdwalen, en sta zelfs op het punt maar gewoon in de metro te stappen.
Dat mag echter niet, want het is al na donker. Verder dus, nu hopelijk wel goed, maar helaas. Tegen de tijd dat ik eindelijk op het station van Fuzhong sta loopt het al tegen elven en heb ik in plaats van de geplande 20 ruim zestig kilometer op de teller staan. Ik geloof dat ik het meeste van Taipei inmiddels gezien heb..
Ondanks dat vertrekken Ming en ik alsnog naar de nachtmarkt om de hoek van haar appartement. Duidelijk terug in China, waar de culinaire specialiteiten weer herkenbaar exotisch zijn. Soep met varkensbloed en tjiawmin bijvoorbeeld. Lekker.
