Iriomote-jima
Maandag, dus op naar de tourist info. Kaarten van de Iriomote Cross-Island Hike hebben ze niet, maar even verder op, in het kantoortje in Takatomi-cho wel. Een mooie grote kopie op A3 formaat wordt voor me uitgedraaid, met een glimlach en geheel kosteloos. Wel word ik verzocht voor ik de jungle in ga even contact te zoeken met de boswachterij; sinds er een aantal jaar terug ooit een Japanner verdween zijn de veiligheidsmaatregelen aangescherpt. Niet dat ze ook mar iets voor je kunnen betekenen mocht dat jou ook overkomen, maar dat willen ze je nog gewoon een keertje extra duidelijk maken.
Even later dus op de boot naar Ohara op Iriomote. Volgens verschillende bronnen zou er bij een retour-ticket gratis bustransport op het eiland inbegrepen zijn, maar daar zie ik niks van terug.
Fiets op een klein speedbootje opgesteld tussen de stoelen en een paar lawaaige motoren en binnen een uur staan we aan de overkant. Na een klein rondje naar Ohara en een teleurstellende conclusie dat vanaf Ohara verder zuidwaarts varen tegenwoordig niet meer mogelijk is, besluit ik langs de mangrove eilandinwaarts te trekken om eens te kijken wat de huidige staat van het wandelpad is.
Dwars door de jungle gaat het, af en toe over een betonpad, anders dirt-track, en daartussen een aantal hekjes. Een wild varken springt geschokken weg achter de bomen. Reusachtige varens, spookachtige bladerplanten (met oppervlaktes van een halve vierkante meter of meer), en rare planten. Af en toe een stroompje, steile klimmen, zweten, maar, op een wegschietende vogel na, raar en uitzonderlijk stil.
Uiteindelijk bereik ik het begin van het pad. Loop een stukje, en inderdaad, de conclusies die ik al las kloppen volledig; verraderlijk gladde stenen, vieze stroompjes die doorwaad dienen te worden en verder dan vijf meter vooruit proberen te zien is niet mogelijk.
Besluit op de open plek waar weg overgaat in pad maar kamp maar op te slaan want het wordt al laat. Kamperen midden in de jungle dus. Schijnt hier een befaamde lynx rond te lopen (en in Japan is alles extreem gevaarlijk, dus dit beest vast ook) dus ik trek een blikje tonijn open. Heerlijk plekje, prachtige sterrenhemel, en ook als het eenmaal donker is verrassend stil, zelfs de krekels houden het volume op erg beperkt. Raar.
