Kaartjes kopen en smullen maar!
Samen met twee jongens uit het hostel traditioneel ontbijten bij een eettentje om de hoek; een gigantische kom soki-soba, een dikke noedelsoep met spare-ribs is het gevolg; smullen! De prijs valt ook alleszins mee, jammer dat ik onderweg niet meer van dit soort plekjes heb kunnen vinden.
Ik ga op jacht naar een ferry ticket, een stuk makkelijker dan een aantal maanden terug in Nara, wat mede ook komt doordat ik nu rechtstreeks met de ferry company zaken doe. Ik mag mee, mijn fiets ook, maar alles kan pas officieel bevestigd worden als ik bewijs voor mijn vertrek uit Taiwan kan overleggen. Totaal onzinnig, maar natuurlijk wel typisch Japans, want alles moet precies volgens de regeltjes, geen uitzonderingen mogelijk.
Dit keer ben ik echter voorbereid, en heb mijn vliegticket naar Maleisië zo meteen al half in mijn zak zitten, maar kan het echter nog niet tonen. Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat dat geen punt is, zolang ik over twee weken bij opstap van de ferry maar mijn doorreis kan bewijzen.
De hoogzwangere dame die me helpt blijkt uiteindelijk heel vriendelijk, en staat er op dat ze me studentenkorting gaat geven, ondanks het feit dat mijn internationale studentenkaart met de jaarwisseling verlopen is. Maakt haar niet uit; student is student, of je kaart nou verlopen is of niet. En tegen een verplichte korting van een euro of veertig a vijftig kan ik natuurlijk ook moeilijk nee zeggen.
Die avond wordt er nog meer gesmuld als we met een groep naar het lokale sushi paleis gaan, super sushi, heerlijk smullen, grote smakelijk porties, prachtig geserveerd in een grote collage van kleur, en eigenlijk nauwelijks duurder en stukken meer sfeervol dan normaal gesproken aan de lopende band.
