Met behulp van de vriendelijke eigenaar krijg ik het voor elkaar in het Japans een mp3-speler te bestellen en er voor te zorgen dat die naar een guesthouse op Ishigaki gestuurd wordt. Een hele uitdaging, maar wel leuk, woord voor woord alles vertalen op het internet en vervolgens proberen te ontcijferen wat er precies bedoelt wordt. En natuurlijk bevredigend als het eenmaal gelukt is.
In de stad zet ik me vervolgens in voor een pakketje anti-malaria medicatie. Van de drug store op de hoek, naar een kliniek en uiteindelijk naar het regionale gezondheidscentrum. Iedere keer sta ik weer te kijken van hoe behulpzaam de mensen hier toch zijn. In het centrum, dat meer een stoffig burocratisch buro lijkt dan een gezondheidsinstelling, duurt het even voordat ik duidelijk heb wat ik wil, en na twee keer vragen staan er ineens twee erg serieus kijkende mannen tegen over me die me bezorgd observeren.
'Vertelt u eens, wanneer was u in Indonesië'. Ik noem een datum in maart, en zie hem ernstig de datum opschrijven. '2006?' vraagt en omcirkelt hij. Oei, dit gaat fout, ze denken dat ik al malaria heb! Geen wonder dat ze zo naar me kijken! Snel maak ik de vergissing duidelijk, en dan snappen ze het, ik ben opzoek naar preventieve medicatie, niet naar behandelende.
Helpen kunnen ze me niet, en ze brengen me in contact met weer een andere organisatie, die ook niet kan helpen en me naar hun terug verwijzen. Dan begint het balletje pas te rollen, want ergens moet toch een oplossing vandaan komen. Een persoon besluit de organisatie van farmaceuten in te schakelen, en middels een erg vriendelijke dame daar die me alles ook nog eens in perfect Engels kan toelichten. Uiteindelijk blijkt het universitaire ziekenhuis over een serie tabletten te beschikken, niet genoeg, maar die kunnen waarschijnlijk bijbesteld worden, en als ik donderdag langs kom, komt alles waarschijnlijk goed. Kost een middag werk (en zo meteen een boel centen) maar dan heb je ook wat.