Wakker worden!!
Netjes op tijd wakker, en in de eerste lichtstralen zie ik dat ik er op een of andere manier in gelaagd ben in een half vergane laag van asfalt neer te zetten. De bomen om het 'veldje' belemmeren me een goed zicht op de zonsopgang van kwart over zeven, terwijl de omroepinstallatie op vol volume blert.
'Goede morgen allemaal, het is alweer kwart ver zeven, de hoogste tijd om op te staan. Het is vandaag mooi weer, en de opgaande zon kleurt de hemel mooi geel en roze. Daarnaast zijn bij Jansen de tomaten in de aanbieding, twee stuks voor een euro,' Of zoiets, stel ik me er van voor.
Ieder Japans dorp heeft er wel een, zo'n omroep installatie. Wat er precies het nut van is blijft me een raadsel, maar op de meest vreemde momenten komen er de meest vreemde tonen uit naar voren. Een soort van kerkklok om twaalf en vijf kan ik nog enigszins begrijpen, maar ook blerende muziek met commentaar ter ochtend en middag gymnastiek, een boe onzin rondom zonsopgang en weet ik wat al niet meer. Dan toch liever maar gewoon een Europese kerkklok.
Netjes op tijd in de haven, en een ruim uur later genieten van hoe de gigantische carrier centimeter precies aangelegd wordt.Een van die momenten waarop je zelf ook graag wilde dat je kapitein was. Verrassend genoeg mag ik meteen de boot op; ik ben hier de enige die met 'voertuig' aan boord gaat.
De rest van de dag is het wachten tot we eindelijk op Okinawa zijn. Lekker lang douchen, Between Extremes uitlezen, muziekje luisteren en genieten van hoe we tussendoor aanleggen op het duikeiland Yuron.
Wanneer ik tegen vieren eindelijk voet aan wal zet op Okinawa ben ik gedesillusioneerd. Het is koud, bewolkt en het waait. Het is druk op de weg en druk op de kaart, de lucht stinkt naar uitlaatgassen en in de supermarkt word ik achterdochtig aangekeken omdat men denk dat ik misschien wel zo'n vervelende Amerikaan ben.
De bewoners van Okinawa hebben het namelijk niet zo op die groep. Na de grote slag om Okinawa aan het einde van de Tweede Wereldoorlog (waarin flink huisgehouden is; er was niets meer van het eiland over) hebben de Amerikanen grote delen land geannexeerd en daar een veelvoud aan bases opgebouwd. Een doorn in het oog van de eiland bewoners, die niet al te zeer verbeterd wordt door beschonken soldaten die nogal eens de lokale vrouwen lastig vallen.
Ik slaag er toch in me door de kou een aantal kilometers verder eilandinwaards te worstelen, en beland uiteindelijk ergens in een suikerveld, terwijl de wind maar blijft blazen.
