Als een zwerende vinger
Al een aantal dagen heb ik last van een ontsteking aan mijn pink. Pijnlijk. Het feit dat ik vannacht echter rillend in bed lag en nauwelijks kon slapen, doen me na overleg met mijn vader en een zoektocht over het wereldwijdeweb toch maar besluiten eens een van de door vele zo gewraakte Japanse artsen tot consultatie te roepen.
Via een vriendelijk behulpvolle buitenlander bij het gemeentehuis, kom ik uiteindelijk uit bij de lokale huidspecialist. Afspraak is niet nodig, ik moest maar gewoon langs komen.
Het pand boezemd vertrouwen in, doet me aan een echte praktijk zoals thuis denken, en niet zoals ik eerder al eens hoorde, een grote ruimte, waar alle patienten op een rijtje zitten en rustig toe kunnen kijken en horen aan hetgeen de arts de patient voor hun adviseert. Ze doen hun uiterste best me alles netjes duidelijk te maken, naam, adres en geboortedatum invullen en dan een half uurtje wachten.
De dokter herkent de aandoening aan mijn vinger natuurlijk direkt. 'Bacterial infection' schrijft hij op een papiertje, om vervolgens driftig in zijn boeken te gaan bladeren om me de Latijnse naam te kunnen voorleggen. Ik vind het al lang goed.
'Pus' verteld hij me vervolgens. Vergezeld door zijn assistente gaat er vervolgens een naald naar binnen om de boel eens goed te draineren (aaauwwww), gaasje er over, pleister er op, dat was het, wilt u weer even in de wachtkamer plaats nemen?
In hun eigen apotheekje bereiden ze me een recept van antibiotica tabletten en een geel fluoriserende substantie voor. De een drie keer per dag innemen, de andere twee keer per dag op een gaas aanbrengen en over de wond op mijn vinger aanbrengen, vermelden ze er netjes in het Engels bij, compleet met demonstratie. Dat moet goed komen.
Pijn aan mijn vinger, maar dat wordt tegen de avond snel minder. Een simpele dis van roerbakgroeten en een Turkse yoghurt, en ook Robin is tevreden.