Get your kicks on route (2)66!
Lekker uitgerust, tijden geleden dat ik in een warme kamer heb gelegen, en dat ontspant toch een stukje meer. De eigenaresse schilt een appeltje voor me bij het ontbijt, en lijkt wat ontspannener dan gister, maar houdt zich verder erg afzijdig.
Totaal gedesorieteerd de stad uit, dat gebeurd niet vaak meer, en dan de grote weg op. De route loopt naar de eilandjes van Amakusa (die tegenwoordig grotendeels door middel van bruggen aan het mainland en aan elkaar zijn verbonden), in de zestiende eeuw landingplaatsen van de Portugezen en de Nederlanders, en dientengevolge bevolkt door Christelijke gemeenschappen. Eerst openlijk, maar daarna tijden lang verborgen, aangezien de lokale strijdheren een bedreiging in de voor hun nieuwe godsdienst zagen.
Langs de weg vind ik dan ook ergens een groot beeld van een duidelijk Jappans persoon die een kruis omhoog houdt. Er omheen een aantal gebouwtje. Toch wel geinteresseerd besluit ik af te stappen, en kom vervolgens in een grote winkel van local produce goederen terecht. Pickles, gedroogde vis, sashimi, sake, thee, cake en snoepjes. Alles is te proeven en nog heel redelijk geprijsd ook.
De weg windt zich over de eilandjes, mooie bruggen en prachtige uitzichten. Kleine ruige rotsen, met mos en een paar knoestige boompjes voorzien, in een heldere blauwgroene zee. 'Get your kicks on route (2)66', zingt Linda Hopkins in mijn oren. Ik ben het met haar eens.
Uiteindelijk arriveer ik in het plaatjes Hondo. Was van plan te gaan kamperen, maar word verleid door de ook hier aanwezige jeugdherberg. Normaal dienen al deze vormen van accomodatie aan een bepaalde norm te voldoen, en weet je ongeveer wat je kunt verwachten. In Japan ben ik echter hoe langer hoe ontevredener over dit systeem aan het worden; het kost allemaal bakken geld (rond de 20 euro per nacht), maar het is het nooit echt waard.
Zo ook hier. De herberg wordt draaiende gehouden door een wat verwarde, behoorlijk beschonken man, die tussen een berg van lege bierblikjes en instant noodle verpakkingen leeft. Van binnen is hij vriendelijk, dat voel ik wel, maar zijn hostel is een zooitje. Tantami niet schoongehouden, volle as en vuilnis-bakken, een muffe lucht en een groezelig lapje als bedbekleding. Ik slaap dus maar gewoon lekker in mijn slaapzak (ok, wel onder een warme airconditioner, dat geef ik toe), maar tsja, echt ideaal is anders.
