Dansen op de vulkaan
Vannacht vergezeld door een dronken snurkende, stevig rokende, tanden knarsende Jappanner. Onvoorstelbaar wat een symfonie aan geluiden een dergelijk persoon 's nachts in zijn slaap weet te produceren.
Koud, dus maar moeilijk mijn slaapzak uit, maar uiteindelijk toch. Snel aankleden, een boterhammetje, en op de fiets terug naar het station van Aso. Vanaf daar vertrekt een bus naar de vulkaan. Een prachtige weg om op de fiets te doen, bijna duizend hoogtemeters door een dennenbos, groene (maar op dit moment sneeuw bedekte) velden, en prachtige uitzichten op de vulkaan (die nu in wolken gehuld is) en de omheen liggende krater. Alhoewel naar boven waarschijnlijk nog wel zou lukken, zou ik de afdaling waarschijnlijk niet overleven, gezien de uitkomst die de optelsom van buitentemperatuur, wind-chill en rij wind zou geven. Met de bus dus maar.
In veertig minuten omhoog, met een foto stop tussendoor en een wolkendek dat langzaam naar boven trekt. Was volgens de info beneden de vulkaan vanwege gifgassen gesloten voor alle bezoekers, eenmaal boven blijk ik een goede gok genomen te hebben en mag ik een (klein) kijkje nemen. In de kabelbaan, want lopen kan niet (onzin blijkt achteraf), en zoef, naar de top.
Bij de krater kom ik er achter dat een groot deel van het wolkendek boven de vulkaan door de berg zelf geproduceerd is, grote wolken vulkaan gas werken zich een weg naar buiten. Een mooi gezicht, maar vanaf net te ver om echt iets te kunnen zien. Loop nog wat rond opzoek naar een ander uitzichtspunt dat niet afgezet is, en vind dan de weg naar beneden toe. Te voet daal ik dus af, en beneden krijg ik netjes de kosten van de eventuele terugreis per gondel terug betaald.
Heb de juiste kleren aangetrokken, het is wel fris, maar goed uit te houden. Geen zin om een uur rond te hangen in afwachting van de bus, dus besluit per voet alvast de tocht naar het vulkanisch museum aan te vatten, is dat niks, dan kan ik altijd nog liften.
Halverwege kom ik echter een wandelpad tegen, waarvan ik zo goed als zeker weet dat het me naar beneden moet brengen. Wel zin in een stukje lopen, dus tussen twee bergen door loop ik door een besneeuwd landschap achter twee paar voetsporen aan, over een pad door een verder witte omgeving.
Lekker lopen en genieten, mooie uitzichten op de bergen. Na een tijdje stappen bereik ik de hoofdweg weer, ik steek over en ga een weiland in, navigatie op gevoel (en zicht, want de omgeving van het station heb ik inmiddels herkend). Langs een kleiner weggetje en met een zelf gemaakte bamboestok loop ik verder, op naar het koeien bos, want hier gaan deze beesten in de winter niet op stal. Uiteindelijk loop ik een aantal uren later via achterstraatjes Aso weer in, en begeef me naar fiets en station.
Geen zin om weer in het Riderhouse te overnachten, dus naar de jeugdherberg om de hoek, die al 43 jaar gerund wordt door een prachtige ojisan, jong van geest, maar oud in jaren.Ga buiten voor de aanschaf van een maal, maar blijf op de terugweg hangen in de lokale onsen, heerlijk in de sauna en de rotemburo, ik denk dat ik langzaam verslaafd raak.
