Nieuw jaar en de atoombom
Onderweg naar het stadscentrum langs de A-bomb dome. Het is moeilijk voor te stellen wat hier ruim zestig jaar geleden gebeurde, de totale verwoesting die de hier ontplofte atoombom op 6 augustus 1945 bracht. De dome is duidelijk een oude ruine, maar de stad er omheen is gewoon weer opgebouwd en ziet er niet veel anders uit dan de sky-line van een willekeurige andere stad.
Pas wanneer ik een aantal foto's zie van hoe het hier was vlak nadat de bom gevallen was, dringt het tot me door. Niets, helemaal niets was er over. Alles kapot, weggevaagd, het enige wat er nog te zien is zijn een paar afgebrande stronken op de plekken waar eens bomen stonden, en hier en daar het skelet van een gebouw. En toch, het leven ging door, getuige een Jappanner die op de fiets de brug oversteekt.
Ik voel me heel erg triest worden. Hoe kan iemand het over zijn hart krijgen zoiets verschikkelijks als een atoombom te laten ontploffen?? Een aantal minuten blijf ik om me heen staren, om dan met een brok in mijn keel weer te vertrekken. Hier zijn geen woorden voor.
En toch, even later ben ik al weer met hele andere dingen bezig. Ik vind een internationale winkel, en niet veel later bestaan mijn gedachten uit de lekkernijen die daar verkocht worden. Een lekkere Leffe voor het nieuwe jaar en een mooie zak musli behoren tot de trofeeen die ik weet te bemachtigen.
's Avonds een fijne curry, en dan samen met Michelle en de eigenaren van het hostel aan de traditionele soba-noodles, een maaltijd die de gezondheid in het aankomende jaar positief zou moeten beinvloeden.
Vlak voor middernacht heeft Michelle zin een kijkje te nemen bij het World Peace Museum, waar iets georganiseerd zou worden. Samen met een Amerikaans/Engels koppel vertrekken we dus gevieren die kant op. Aldaar treffen we een tiental mensen, voornamelijk buitenlanders, die met een kaarsje in de had bij elkaar staan.
Geinteresseerd blijven we even kijken, en dan krijgen we te horen dat ze allen hier zijn gekomen om te bidden voor wereldvrede. Dat doen ze nu al ruim zes jaar en ieder jaar komen er meer mensen op af, vertelt de organisatrice enthousiast. Ik kijk om me heen en tel hooguit vijfentwintig mensen, waarvan het mederendeel een camera in de hand lijkt te hebben en niet eens actief participeert in het evenement.
Ook wij krijgen een kaarsje met een vlam van het eeuwige vuur even verderop in onze handen gedrukt. Om middennacht wordt John Lennon's Imagine gezongen, en worden de eeuwige vlammen zowaar allemaal uitgeblazen! Dat voelt heel erg verkeerd, en laat het blazen dan ook maar aan Michelle over.
Binnen minuten is de hele happening opgedoekt en wij zetten onze weg voort, terwijl we bediscusieren wat een rare bijeenkomst dat was. Het is stil op straat, en er is geen vuurpijl te zien of rotje te horen.
Wat verderop staat een grote tempel met een mega rij, de lokale Jappanners nemen hier een zegen voor het nieuwe jaar in ontvangst. Geen feestgedruis, knallende kurken of alcoholische versnaperingen, maar rustig met z'n allen koud in de rij.
Het beroemde uitgaansdistrict van Hiroshima blijkt eveneens uitgestorven, de deuren op slot, en geen kip op straat. Duidelijk een andere insteek wanneer het op nieuwjaarsfestiviteiten aankomt. Uiteindelijk vinden we toch een cafe dat open is, maar na een biertje hebben we het wel weer gezien. Gelukkig nieuwjaar!
