Een blokje om..
Vanuit Ikeda gaat het omhoog. Mooi de bergen in en door de schitterende Iya vallei. Door velen voor mij als een grote Japanse favoriet uitgeroepen, en nu dus ook door mij. Langzaam slingerd de weg langs een woestkolkende rivier, steile rotswanden, en altijd groen bos. Ik geniet.
Zelfs Manneke Pis schijnt het hier leuker te vinden dan in Belgie, al heeft hij hier een wat kapitalistischer inslag genomen en weigert hij zijn plasje te doen, tenzij je wat geld doneert. Tenminste, dat is een conclusie die ik trek uit de gigantische verzameling kleingeld die om hem heen ligt, en hij voor mij zijn waters niet laat lopen. Een andere verklaring zou natuurlijk kunnen zijn dat hij het koud heeft, lullig dat ze hem niet ook een jasje en mutsje geven zoals bijna alle andere beeldjes in dit land. Het Manneke is trouwens ooit gekloond omdat men in Japan een sterk karakter meende te besporen in zijn eeuwige geplas.
Na onze Belgische vriend wordt de vallei gesierd door een ouderwetse touwbrug. Ouderwets in ontwerp alleen, want het geheel wordt iedere drie jaar hervlochten om de kunst levende te houden. Mooi en leuk, even als de 'visstick' forellen die men er verkoopt.
Om bij Andrew en zijn kerstkalkoen in Aki te komen wil ik over de bergen heen. De enige bergpas die me er kan brengen blijkt echter verkeerd op de kaart aangegeven te staan, geen weg beschikbaar waar een afslag zou moeten zijn. Erg vervelend, aangezien dat maarliefst 50 kilometer omrijden betekend, en daar heb ik nou niet echt tijd voor.
Pas als ik eenmaal helemaal naar boven ben geklomen voor mijn alternatieve route, zie ik op een bordje waar mijn weg wel had moeten zijn. Zeker vijf kilometer voorbij het op mijn kaart aangegeven punt en een stuk hoger ook. Het begint echter al te schemeren, en om nu nog ruim 700 meter af te gaan dalen en dat nogmaals via een andere weg te gaan beklimmen zie ik niet zitten. Ik besluit dus door te rijden via de gigantische omweg.
Het wordt een ramp, ik rijd kilometers en kilometers langs een veel te drukke weg in het pikkedonker. Wanneer er eindelijk een zijweg komt blijkt die misschien nog wel gevaarlijker; zonder signlisatie ineens wegversmallingen omwille van rotsblokken, laaghangende bomen, of naar beneden gekomen bergen.
Ik had Andrew al van mijn vertraging op de hoogte gesteld, en tegen half tien heb ik hem uitgeput eindelijk weer aan de lijn. Ben op dat moment nog ongeveer vijftien kilometer van het cafe waar hij zijn culinaire hoogstandjes bereid heeft verwijderd. Dat vertelt hij me echter niet, in plaats daarvan een opgewekt 'Ahh, je bent er bijna, maar het is nogal moeilijk te vinden; zal ik je even komen ophalen?'. Naturlijk geen bezwaren van mijn kant meer en een twintigtal minuten later schuif ik aan voor een heerlijke rest kalkoen en andere kerst gerechten.
Een bord voor mij alleen met wat restjes erop, want de rest is al klaar met eten of zelfs naar huis. Ik geef ze geen ongelijk, schaam me diep voor mijn gigantisch te late aankomst, en ben daarnaast zo kapot dat ik eigenlijk maar nauwelijks van al het lekkers kan genieten.
Niet al te veel later zit ik weer met Andrew en zijn vriendin in de auto. Op naar Murato, 40km verderop. Ik vertrek meteen naar dromenland, en doe dat na een uur nogmaals, nadat ik mijn intrek heb genomen in het appartement van een vriend van Andrew.
