Think. Food.
Het lot besluit mijn plannen echter te veranderen; zodra ik wakker word is het al licht, fluiten de vogeltjes en geeft mijn klokje vrolijk acht uur aan, terwijl de beloofde biep-biep om half vijf uitgebleven is. Da's balen.
Overweeg mijn orginele plan A nogmaals, gewoon fietsen, en bij de gewraakte brug wel zien wat er gebeurd, maar verschillende emailers raden me dat af. Ik kijk verder en verder, en zie dan dat er best een heel interessante route door de binnenlanden van Shikoku te vinden is, die de bergen een beetje laat liggen. Heb namelijk vernomen dat er al sneeuw zou liggen, en daarin kamperen lijkt me nou net te veel van het goede.
Tegen de tijd dat ik tot die conclusie gekomen ben is boot nummer twee inmiddels ook al vertrokken; de enige optie die me nu rest is wachten op nummer drie die om half vier 's middags vertrekt. Oei.
Ik hang wat rond in en rond het hostel, en begeef me dan richting de haven. Bootovertochten blijken in de aanbieding, dus dat is een mooie meevaller. "Think. Food.", staat er op een vrachtwagen die voorbij komt rijden, terwijl ik wacht tot ik aan boord mag. Een slogan waar ik helemaal achter sta.
Tegen achten rijd ik dan uiteindelijk Takamatsu binnen. Via Lonely Planet vind ik een mooi hotel, enigszins boven mijn budget, maar dat wordt goed gemaakt doordat ze me bij wijze van uitzondering een super deluxe kamer aanbieden omdat de rest vol zit. Tien tantami groot en een aparte slaapkamer, televisie, safe, bad met bronwater en nog meer. Ik duik dus maar meteen mijn bed in want ik ben hardstikke moe.
