Afscheid
Na ruim een maand is dan toch de dag van vertrek aangebroken. Niet omdat Mayumi en ik elkaar niet meer zien zitten, maar eerder door het feit dat haar ouders het maar niets vinden dan we beiden in hetzelfde huis verblijven. Ouderwets overmatig conservatief, een jongen en een meisje die in hetzelfde huis verblijven zonder dat ze getrouwd zijn kan gewoon niet.
Een emotioneel afscheid dus, en Kim Lin, een gaste uit Korea staat er een beetje verdwaald naast. Marcella uit Italie is inmiddels al slim vertrokken, want het is prachtig fotoweer vandaag. Met een brok in de keel en een traan in mijn ooghoek rijd ik uiteindelijk toch de hoek om. Ik voel me kut.
Heuveltje over en dan langs een rivier over een fietspad naar Kyoto. Niet interessant, te veel bebouwing en achterkanten van industriele gebouwen. Bochtjes en heuveltjes, af en toe wat uitzicht, maar verder niks aan.
Net voor Kyoto tref ik een andere fietser, een Jappanner die de afgelopen vijf maanden door hetzelfde stukje Japan als ik heeft rondgereden. Heeft echter niet veel zin in al te veel contact, dus ik laat hem na een paar minuten poging tot conversatie maar alleen. We delen wat later even goed nog een paar mochi en hij legt me uit hoe ik bij het station moet komen.
Een stuk later in Kyoto dan ik gehoopt had, dus geen tijd meer voor echt sight-seeen, een paar foto's van een willekeurige tempel, waar ik door de bewaker bijna ingesloten word, en dan na een tripje naar de toerist info verdwalen in de stad.
Uiteindelijk weet ik toch bij mijn hostel aan te komen, me aangeraden door een jongen die ik meer dan een jaar geleden in Turkije tegenkwam. Er worden echter te veel regeltjes gehanteerd, en ik voel me er dan ook niet al te zeer thuis.
