Op naar Nara
Het geluk is wat meer aan mijn zijde vandaag. De kleine weggetjes die ik uitkies zijn ook echt klein klein, en verkeer is ver te zoeken. Ideaal en eindelijk weer rust dus. Door velden en weilanden beland ik uiteindelijk in een klein dorpje,waar ik tussen houten huisjes en oude omaatjes doorrijd.
Vanaf daar gaat de weg omhoog. In mijn planningsdrift en zoektocht naar rust kies ik hier ook voor de kleinste weg, en dat komt me zwaar te staan. Steil met een hoofdletter S en kwa lengte en moeilijkheid heb ik volgens mij het afgelopen jaar nog niet zo veel gehad, de enige vergelijing die me te binnenschiet gaat voor de tocht omhoog van de Dode Zee omhoog naar King's Highway. Het is echter prachtig, en wat wellicht nog wonderbaarlijker is, is dat er vanaf de lokale bewoners iet de minste blik van verwondering uitgaat. Alsof hier iedere dag mensen op volbelanden fietsen langskomen.
Uitgeput en doorweekt kom ik na ruim twee uur afzien eindelijk boven. Geen hartelijke ontvangst, maar een groot hek dat mijn weg versperd, precies bij de uitmonding naar de grotere straat waar ik op moet. Nee toch, niet nu.Met de nodige moeite weet ik mezelf en mijn fiets naar de andere kant te krijgen, want vanaf hier terug dat zie ik dus niet zitten. En dan komen er nog een paar haarspelden.
Een uur later ben ik eindelijk bij de pas. Trillend op mijn benen een laatste slok water en een stuk ontbijtkoekcake. En dan zoef, naar beneden. Door het bos, langs een paar stuwmeren en op naar weg 1. Deze is net zo erg als hij klinkt. Ik overweeg over te steken en me te verdiepen in een volgende berg, maar het is al een stuk later dan ik had verwacht, en op die manier ben ik vanavond nooit in Nara. Toch maar er op dus.
Op de stoep raast het vrachtverkeer voorbij. Een ramp. Ik stop drie keer voor een rust pauze en een diepe ademteug, en ga dan weer verder. Zeven kilometer duurt het, en dan eindelijk de zijweg waarop ik doelde. Meteen weer rust om me heen, en ik vervolg mijn tocht.
Mayumi had me beloofd haar precieze adresgegevens door te sturen, maar zie in een omgeving van kleine landbouwdorpjes maar eens een internetcafe te vinden. In een iets groter dorp vind ik een bibliotheeek, maar natuurlijk zonder een verbinding naar het wereldwijde web. Zo makkelijk laat ik me echter niet uit het veld slaan, en uiteindelijk beland ik mij het regionale belastingkantoor, waar ik iemand weet over te halen even kort haar computer te gebruiken. Het stiekeme ervan doet de lichtjes in haar ogen vonkelen, zeker wanneer ze me even later ook nog aanbied het aan de instrucites bijgevoegde plattegrondje uit te printen.
Tegen de schemering rijd ik eindelijk Kyoto-ken in, ik ben er bijna. Over de heerlijke vijf, een weg als weinigen in zijn soort, smal en lievelijk kronkelend door een landschap bepaald door thee plantages en rijstvelden, kleine dorpjes, bamboebos en dennenbomen en een klaterend riviertje met steile rotsen. Genieten tot zonsondergang, en precies wanneer er niets meer te zien is, is het donker en draai ik een drukke weg op.
Een brug over, Nara-ken in en op naar Nara city. Terwijl ik nadenk over de beste route en waar ik het meest waarschijnlijk nog iets lekkers voor Mayumi kan kopen, word ik aangesproken door een man. Hij wil me graag de weg wijzen, alhoewel ik precies weet waar ik ben.
Vraag hem naar een supermarkt en we raken aan de praat. Hij werkt sinds een aantal dagen voor een beroemd theehuis in de omgeving en naar thee heb ik altijd wel oor. Begrijp van hem dat de thee van zijn bedrijf ook in de lokale supermarkt verkocht wordt, en hij biedt me aan het te wijzen. Prima.
Getweeen fietsen we dus door het duister, de supermarkt in het vizier. Thee komt helaas enkel voorgebotteld in een flesje, de droge blaadjes/poeder-variant is niet in de aanbieding. Ondertussen heeft hij me al uitgenodigd voor de avondmaaltijd, een aanbod dat ik helaas moet afslaan, want er wordt op me gewacht.
Tegen zevenen arrivieer ik bij het cafe in aanbouw dat spoedig het nieuwe onderkomen van Mayumi zal vormen. Een drukte van belang, een massa dames in de keuken, en de rest van het gezelschap op de eerste verdieping aan een lading alcoholische versnaperingen. Ik trek een sprintje naar de sento om de hoek (de eerste keer dat ik het zowaar ergens smerig vind hier in Japan), want de douche is nog niet bruikbaar. Dan opgefrist en wel lekker eten en gezelligheid.
