Feest!
Een onrustige nacht waarin ik steeds maar wakker blijf worden, met dromen over overstromingen en dergelijke; wellicht roept het geklater van de rivier bepaalde associaties op?
Wanneer ik dan ook net na zonsopgang weer wakker word is het genoeg geweest, ik ga er maar gewoon uit, tent afbreken, ontbijtje en voor zevenen zit ik zowaar op de fiets. Er staat me een waar spectacel te wachten. Dikke bergmist die langzaam optrekt omgeeft me, prachtige plaatjes, een boom met zonnenstralen en een huisje tussen de rijstvelden. Wouw, dit is echt schitterend!
De kleine weggetjes waarlangs ik me vertoefd heb houden er helaas me op, en maken plaats voor iets groters, en omdat het weer eens een nationale feestdag is, ook drukkers. Tijdens een kleine pauze kom ik echter een Amerikaanse jongen tegen die al een groot deel van zijn leven in deze omgeving woont. Hij stapt spontaan op me af, en geeft me behoorlijk wat tips wat betreft kleine zij- en paralelweggetjes. Daarnaast vertelt hij me dat er vandaag in een stad dertig kilometer verderop een herfstfestival gehouden wordt. Als ik snel ben, ben ik nog op tijd om om een uur de drumband te zien optreden.
Heerlijk rustig zet ik mijn weg dus weer voort, maar ik raak iets te overmoedig, denk dat ik alles wel via het klein kan doen, en loop natuurlijk ergens vast, waar mijn enige weg terug is. Extra kilometers dus, en de drumband haal ik niet.
Het festival is echter nog in volle gang als ik in Liyama aankom, en dat is genieten. Een Japanse cabaretier die helemaal die man is, vijf kilo appels voor een sportprijs, goudvissen vangen met een papieren netje voor de kinderen en tonijn met een samurai zwaard voor hun ouders. De allerjongsten doen het met een opblaashond, terwijl de trashband vool jan en alleman optreedt en een show weet te maken met behulp van wasbord, jugs, een contra-bas uit een leeg vust bier, een zingende zaag en een trompet spelende kam. Prachtig.
Net nadat het donker is kom ik bij het station van Nagano aan, waar Erika al op me wacht. Een tof mens dat in verband met verzekeringstechnisch geneuzel helaas nog steeds in Japan woont, terwijl haar man een half jaar geleden terug naar Amerika vertrok. We kunnen het prima vinden en binnen de kortste tijd staan we dan ook samen in de keuken. Wat er op het menu staat? Een curry natuurlijk!
