Halloween
Mist. Grote dikke slierten versluimeren het landschap om me heen. Ik mag ondanks het zonlicht dus nog even van anonimiteit genieten, maar dat weerhoud me er niet van om toch gewoon mijn tent maar af te breken.
Koud, handschoenen aan en trappen. Over het voetbalveld, op naar de hoofdweg. Aan de smalle kant met net iets te veel vrachtverkeer, maar zoals altijd houden de Jappaners zich netjes in, en ondanks gigantische spoorvorming op bepaalde delen (bijna alsof je door een half-pipe rijdt) geen problemen.
Na een uurtje breekt het de lucht open, mag ik van het landschap om me heen genieten en wordt het net als gister weer lekker warm, een graad of 17. Daarnaast ook wederom lastig een internetverbiding te verkrijgen, alle bibliotheken dicht, vervelend want zo kan ik geen contact leggen met de mensen van Couchsurfing waar ik over een paar dagen zou willen verblijven.
In het donker arriveer ik bij een sportpark, dit maal met een een officieel administratief gebouwtje. Petje af en heel netjes vragen of ik mijn tent neer mag zetten. Blijkt dat ze zowaar een hoek speciaal hebben ingericht als camping (voor bezoekende teams van ver weg?), en voor het luttele bedrag van 100 Yen krijg ik een officieel toestemmingsbewijs, en de sleutel van de lichtknop.
Terwijl ik mijn weg maak naar de kampeerhoek, word ik opgemerkt door twee meisjes. Op een afstandje volgen ze me, en na een tijdje giechelen komen ze me vragen of ze kunnen helpen met het opzetten van mijn tent. Vriendelijk, maar daar kom ik zelf ook wel uit, en zodra mijn dagelijks bouwwerk weer voltooid is, volgt er een kort applausje.
In de tussentijd hebben ze samen druk staan bediscussieren wat ze me allemaal zullen vragen, en belangrijker, hoe dat dan in het Engels moet. Een kletspraatje in de kou dus, waarbij ik onder andere leer dat het vandaag Halloween is..
