Smeren
Vandaag eindelijk weer op weg. Nog even chaotisch, want Yohei heeft besoten vroeg op te staan en de trein van acht uur naar Yamagata te halen. Als grote slaper slaagt hij er natuurlijk weer niet in zijn bed uit te komen, dus hij loopt behoorlijk wat rond te rennen, terwijl de klok rustig doortikt.
Gehaast afschied, hij rent weg, en ik laad rustig mijn fiets op. Nog even buiten tandjes poetsen en dan wegwezen. Dit stadje lijkt er nogal een van langslapers, want alle winkels blijken pas om tien uur open te gaan. Jammer, dan maar geen goedkope en lekkere rijstballetjes in slaan.
Al fantaserend over werk in Canada (wil ik eigenlijk toch wel graag heen, een oplossing zien te vinden voor het werkvisumprobleem dus) trap ik voor me uit. Let niet echt op, mis een afslag, kom kilometers later bij een weg die verkeerd om lijkt te lopen, en realiseer mijn vergissing.
Langs een riviertje zoek ik de brug om de stille slingerweg aan de andere kant te vinden. Even later dus keihard klimmen over een smal pad langs en stijle klif. Prachtig. Totdat de weg ineens afgezet is. Er blijkt een aardverschuiving te zijn geweest, de weg is weg, en wordt nu druk aan gewerkt om dat op te lossen. Jammer joh, omkeren en terug dus.Word nog even lastiggevallen door een man met camera die me wil interviewen maar eigenlijk niet weet wat hij wil weten (en ik besloten heb dat ik het hem eigenlijk ook niet wil vertellen), en kom er bij de volgende afslag achter dat de slingerweg continue onderbrekingen zal blijven kennen, dan (helaas) dus maar op de grote straat.
Terwijl ik weer een stukje afdalen begint mijn fiets onwijs te krakken en te tikken. Had ie de laatste dagen af en toe al last van, maar nog nooit op deze manier, het lijkt wel alsof er iets aan het doodgaan is. Ineens valt het kwartje en snap ik dat dit mijn hub weer is. Kut. Die moet ik dus waarschijnlijk op een of andere manier zien te vervangen.
Zet mijn ros aan de kant, terwijl allerlei mogelijke scenarios en plannen door mijn hoofd schieten. Toch maar weer rustig verder, stap een is in het volgende dorp op internet zien te komen. De bibliotheek blijkt echter dicht, en de pinautomaat wil me geen geld geven. Joepie.
Bij de supermarkt inslaan en buiten in het zonnetje lekker lunchen. Prima weer vandaag. Geniet van een kaki (smaakt als een soort van mango) een of ander ranzig drankje (B-18, nieuwe uitvinding van Fanta, beter niet), wat rijstballen en een gebakken visje. Wanneer ik weer opstap een muziekje erbij, en dat begint alles enigszins te relativeren. Kijken of ik een en ander in Niigata kan vervangen. Lukt het om daar heen te rijden, prima, zo niet, dan zien we wel weer verder.
Net op dat moment rijd ik toevallig langs de lokale fietsenmaker. Klein en lokaal, niet veel verdussie in, en voel mijn fiets onterecht te goed voor hun service. Totale onzin natuurlijk, keer dus een paar honderd meter verder om, en ga terug. Gewoon vragen.
Mijn probleem komt over, bagage van de fiets af, knijp hem even wanneer ze wat lopen kloten met het uit elkaar halen van de hub, maar dat gaat snel over. Probleem lijkt dat er op een of andere manier water in is gekomen, en het geheel wordt professioneel schoongemaakt. Klaarblijkelijk geen schade, en het laatste beetje scepsis smelt als sneeuw voor de zon wanneer er ergens een speciaal potje professioneel Shimano vet te voorschijn wordt getoverd om alles van een dikke laag smeermiddel te zien alvorens een en ander weer te monteren.
Wanneer het werk gedaan is moet ik toch zeker even op de koffie komen. Over en weer wisselen we geschenken uit, ik vertel over mijn reis en natuurlijk op de foto. Krijg nog een paar appels en worstjes mee, maar wanneer ik weg ga, word ik nog even verzocht 1000 Yen voor de reparatie neer te tellen.
Even later rijd ik dus weer in volledige stilte door de weilanden, vind een verlaten voetbal veld terwijl de zon langzaam achter de bergen verdwijnt.
