Het meer van Tazawa
Mijn zandheuvel biedt in het ochtendlicht een prachtig uitzicht over een panorama van bemiste weilanden met een paar mooie bergen op de achtergrond. Snel op weg de heuvels in, en in een aantal uur zweet ik mezelf naar het hoogste punt.
De route is een sprookje, prachtig dieprood, afgewisseld met goudgeel en altijd groen. Watervalletjes en stroomversnellingen, smal knus, maar ook heerlijke vistas. De Jappaners om mij heen lijken daar net zo over te denken, de berm staat vol met fotograven, die me (als ze niet diep verloren in concentratie zijn) met grote ogen toezwaaien of een hartelijk konichiwa wensen.
Bij een stop bij het openbare toilet bij een grote stuw, eerst aangesproken door een vriendelijke oude man die me een paar chocolaatjes geeft, en vervolgens een echtpaar uit Kyoto die hun lunch met me deelt en het erg fijn zouden vinden als ik eenmaal daar even een belletje zou geven.
Verder afdalen naar het Tazawa meer, opzoek naar de beroemde princes die daar langs de waterkant staat opgeteld. Vervolgens een korte blik in het samurai district van Kakunodate, en dan is het al weer tijd om te gaan slapen. Achter het immense scorebord op een honkbalveld dan maar.
