Dag Hokkaido!
Al voor zonsopgang sta ik naast mijn tent. Volgens de dame van Sapporo touristinfo zou ik mijn bootkaartje anderhalf uur voor vertrek moeten aanschaffen. Aangezien de boot die ik wil nemen om negen uur afmeert, moet ik dus opschieten.
Terwijl achter me het meer prachtig overgaat van nachtkleuren naar de tinten van het morgengloren, breek ik de boel op, eet een snelle boterham en vertrek. Na een paar honderd meter kom ik er achter dat de campingbaas het hek gesloten heeft. Fijn. Ik til mijn fiets er langs door een diepe greppel en een droge rivierbedding en zet mijn tocht voort.
De zon kruipt langzaam achter de bergen vandaan, het bos lijkt onbegrensd. Prachtig. Na een aantal kilometers valt me iets op. Er loopt hier een vrijliggend fietspad langs de weg! Besluit het dapper te proberen, en wow, complimenten! Beter asfalt dan op de weg, goed bijgehouden, en netjes rechtdoor zonder allerlei onmogelijke bochten of drempeltjes. Daarnaast iedere kilometer een bordje, en iedere vijf een aanmoediging. Prima.
Om precies zeven uur rijd ik Tomakomai binnen, supermarkt in, en op zoek naar de haven. Kantoortje is nog dicht, en na een vriendelijk 'goedemorgen!' komt er vanuit een hoek een nog slaperige beamte te voorschijn. Kaartje in de zak, en ontbijten in het (lekker warme) morgenzonnetje. Uit de wind, in de zon, zeg maar..
Negen uur boot op, snel de furo in, en dan kamp maken. Zo goed als geen andere passagiers, ik tel er een stuk of twintig, en de dag glijdt rustig voorbij.
Zes uur aankomst in Hachinohe, maar Greg is even telefonisch niet bereikbaar. Zoek mijn weg naar het centrum (nog een heel gedoe; Hachinohe is een vrij verwarrende stad), en vind na tussenkomst van een paar behulpzame tieners in een telefoonwinke (kaartje uitprinten van internet) mijn weg naar het station in de buurt van Greg zijn huis.
Nu wel contact (vriendelijke man bij informatie spreek geen Engels, ziet onder het adres van Greg een telefoonnummer staan en belt het dus maar meteen). Vijf minuten later zien we elkaar bij de west uitgang.
Greg heeft nadat hij afgestudeerd was in Natuurkunde (elektromagnetisme) zijn woonplaats in Amerika verruilt voor Japan, om daar Engels te doceren. Even een break, andere omgeving, en natuurlijk een makkelijke manier om te reizen. Hij neemt me mee naar een Jappans currry restaurant, waar we een aantal uur gezellig kletsen, een paar vrienden van hem tegenkomen, en vervolgens koers zetten naar de lokale onsen.
Prima bad, vergelijkbaar met wat ik al kende van Korea, maar dan een stukje luxer en uitgebreider. Onder andere een paars gekleurd bad met sandalwood extracten, een openluchtbad (heerlijk), een bioscoop in de sauna, en als klap op de vuurpijl ook een elektrisch bad. Dat laatste sla ik maar even over, maar lijkt onder de Jappaners erg populair te zijn. Greg vertelt me dat hij ooit ook baden met radioactief Radium gezien heeft. Rare mensen die Jappaners..
Behoorlijk gaar duik ik tegen middennacht op het futon in de logeerkamer. Moe.
