Riderhouse Furano
Na een nacht vol donder en bliksem opgefrist wakker in mijn portacabin. Rustig aan, wat lezen en schrijfen, en dan toch maar wat twijfelachtig in mijn nog steeds vochtige kleren. Ik ga op de gok langs het stadhuis, en kom daar Engels leraar Arthur tegen. Hij laat mij even zijn pc gebruiken om contact te kunnen zoeken met Thermarest, en dan ga ik op weg.
Mooi en zonnig, met een paar wolkjes voor het contrast. Heuvelop door een skigebied, en langs de weg iedere kilometer een bordje met een tekeningetje van een van de lokale fauna en de hoogte. Tenminste, ik maak er maar elke kilometer en de hoogte van, want eigenlijk klopt er geen fluit van, maar motiverend werkt het wel.
Het laatste stukje langs een heuze skyway, prachtig uitzicht van onder het afdakje van een lawinetunnel, en dan afdalen. Jas is inmiddels ook zo goed als droog, dus die doe ik maar weer aan, ter vervanging van mijn windbreker (aka remparachutte), dan gaat het afdalen ook wat makkelijker.
De buurtsuper is genieten, oude dametjes met gezichten met karakter. Gebogen rug, zoeken naar tekenen van versheid of verderf en dan wikken en wegen over een moot gedroogde vis. Ik krijg met een glimlach een bak noodles aangerijkt, en tevens een heerlijke bidon vol met water.
Verder langs een prachtig meer. Volop herfst, en herten te over, midden op de weg en wegschietend in de struiken. In de schemering vals plat naar beneden, een brede vallei, en op naar Furano.
Het Rider House blijkt een stukje buiten de stad te liggen, verscholen in een bos. Stikkedonker, maar dankzij de heldere instructies van de dame bij tourist info kom ik een heel eind. Toch rijd ik nog een keer verkeerd, en kom in een donker bos op een onverhard pad uit, waar ik geen hand voor ogen zie (ondanks verlichting op zowel mijn fiets als voorhoofd). Terug dus maar, en daar vind ik met wat geluk een afslag naar links.
Even later doemt uit het duister een huisje op, en voor de deur een motorfiets. Dit moet het waarschijnlijk wel zijn. Nog even zoeken naar de ingang, en door het gestraal met mijn lamp komt er even later een van de gasten naar buiten.
De eigenaar is al weg, maar dat is geen punt. Duizend yen, een lekker bad, futon en wasbeurt inbegrepen. En dan nog maar te zwijgen over de gastvrije ontvangst. Nog voordat ik goed en wel binnen ben nodigt Watabe me bij hem thuis op Kyosu uit, en staat Honda-san al in de keuken om een heerlijke maaltijd voor me te bereiden. De andere twee doen wat lacherig over het paardenvlees wat hij in het maal gebruikt, maar het smaakt perfect. Heerlijke avond, goeie gasten, en een prachtig plekje; ooit in de buurt van Furano? Dan zeker hier langs!
