Langs prachtige heuvels het land in, gele bomen, en massa's eeuwig groen, afgewisseld met vuurrode herfst bladeren. Rustieke stroompjes, langzaam stijgend genieten.
Tijdens een klim word ik omgeven door zwermen van lieveheerstbeestjes, geel, rood, zwart, rood met zwarte stippen, zwart met rode stippen, en exotische varianten, een extra zwarte stip in de rode waardoor een soort van oogje gevormd wordt, en vooraan gestipt, achteraan gestreept. Komen overal vandaan, en veeg ze rustig van mijn huid af, maar in de afdaling en daarna worden ze wat vervelender, bij vijftig per uur spatten ze als hagelstenen op mijn huid uit een, en weten ze zich tussen al mijn kledinglagen te friemelen.
Even lunchen, nog een paar heuvels en zelfs een stukje prive weg (dat stukken mooier is dan de lange tunnel die met de hoofdweg gepaard gaat, lekker puh), en dan maar weer eens een weiland opzoeken voor de nodige nachtrust.
