Kapot?
Vandaag echt weg, afscheid van Ken en mama Yoko. Tijdens het ontbijt wil ze nog even aan mijn haar zitten, kamt het en vraagt dan wanneer het voor het laatst geknipt is. Wanneer ik antwoord dat dat al weer een aantal maanden geleden is, haalt ze spontaan haar scharenset te voorschijn, en biedt me aan een stukje te kortwieken. Waarom ook niet, dus met een paar stukken plastic om me heen vestig me op de bank.
Na dit tijdelijke uitstel, sjouw ik alsnog mijn hebben en houden naar het fietsenhok, en maak me klaar voor vertrek. Een laatste hand en afscheid, en dan verdwijnen beide uit het zicht. Een week super gastvrijheid, heerlijk Japans eten van mama Yoko, en behandeld als deel van het gezin. Super, super, super bedankt!
Langs de twaalf de stad uit, nog wat zigzaggen langs was zijstraatjes, en dan een mooie weg de bossen in, als mijn kilometerteller vreemd begint te doen. Eerst af en toe uitval, dan helemaal niks meer. Probeer een en ander bij te stellen, contoleer kabeltjes, en al wat niet meer, maar tevergeefs, m'n Mity 8 heeft er geen zin meer in. Later pakt hij af en toe nog wat pulsen op, soms correct, maar vaak ook vreemde meetingen, boven de honderd per uur op de teller..
Door eindeloze bossen zwier ik rond, geniet van een heerlijke lunch van rijstballen en worstjes (lunchpakketje van mama Yoko) en sjees behoorlijk door naar Tomumasu. Tegen vijven aan de kust, en terwijl ik naar een supermarktje zoekt, zinkt de zon al stilletjes over de horizon, een schouwspel met een overvloed aan lichtgekleurd pastel, en een net onder de wolken brandende bal van vuur. Dat was iets vroeger dan verwaht.
Eet een snack en spring weer op de fiets, even verder langs de kust een mooie zijweg met een stukje gras, daar ga ik slapen.
