Welkom in het land der machines
Wakker in Japan. Tijd voor douane en immigratie. Wat ik kom doen, waar ik heen wil, wat mijn plannen zijn. Fietsen door Hokkaido, via Tokyo naar Okinawa en dan op naar Taiwan. Heb ik daar al een kaartje voor? Nee, dat koop ik tzt. En waar kom ik dan vandaan? Korea, daarvoor China, en daarvoor... Prima, hier is je visumsticker, veel plezier. Vijf minuten werk, stukje taart, geen probleem zoals gewoonlijk..
Even later, nog met slaap in de ogen in de haven van Fukuoka. Zoek de ferry naar Naoetse en Muroran, heerlijk twee dagen varen. Rijd de goede kant op, maar vlak voor de mini-terminal besluit ik dat ik verkeerd zit, en ga helemaal terug.
Verdwaal mezelf, besluit een willekeurig kantoor binnen te lopen om daar te vragen, beveiligingsbeambte weet het ook niet, ik moest de werknemers in de kamer om de hoek maar vragen. Hillarische situatie volgt, waar een groep dertigers ineens masaal het internet op vliegt om me te kunnen helpen. Krijg van alle kanten kopieen van kaartje van websites aangereikt, en een tweetal besluit vervolgens dat ze me wel willen brengen als ik mijn fiets achter in hun busje laad. Ik fiets echter liever, dus achter hun aan.
Terug naar waar ik net al was dus, alles word voor me geregeld, terwijl een van mijn weldoeners zijn vrouw nog even belt omdat zij beter in Engels is. Vanavond terugkomen en kaartje ophalen, maar mijn fiets mag ik wel laten staan is de boodschap.
Alleen de stad in kan natuurlijk niet, zij brengen me wel, eerst een seizoensmarkt waar ik word geintroduceerd aan de heerlijke Japanse rijstcakejes, een vreemde tempelceremonie, en dan op zoek naar een bank en boekhandel. Kaarten van Hokkaido pikken ze uit de gigantische kaarten afdeling (ik gok zo de grootste collectie die ik sinds mijn regelmatige bezoeken aan Pied a Terre, voor ik vanuit Amsterdam vertrok, gezien heb), en ik mag kiezen. Enigsinds telleurstellend wel, niet vanwege de kwalitiet, maar meer omdat ze hoofdzakelijk in grote kaartenboeken komen, en nu eens juist te gedetaailleerd zijn.
Nadat ik mijn keuze gemaakt heb, op naar een van de raarste restaurants die ik ooit gezien heb. Eerst vanuit een machine een kaartje trekken, waar op staat wat je wil eten, vervolgens een kleine cubbicle in waar je een verdere enquete kan invullen van hoe je precies je maal wil hebben (scherp of juist niet, vlees, zachte of stevige noodles geserveerd in waterige of stevige soep), belletje drukken, en een anonieme hand rijkt je je maal aan. Smaakt heerlijk, maar compleet anoniem, je ziet niet wie je serveert, wie er naast je zit en je spreekt geen woord. Wat een contrast met de vriendelijke behulpzaamheid die de meeste Jappanners juist uitstralen.
De twee gaan weer aan het werk, ik mag doen waar ik zin in heb. Alhoewel, een paar hoog nodige emails versturen dus toch maar niet, vier euro per uur voor een beetje internet kan ik toch echt niet handelen. Verschans me bij de lokale muziekgigant, en struin wat door de stad. Raar hoe de mensen je bekijken als iemand die een doodszonde begaat, mocht je bij rood licht de straat oversteken. Maar verder is Fukuoka wel een hippe stad met een lekker sfeertje eigenlijk. Grappig ook hoeveel Europeeser mensen er hier uitzien dan in buurland Korea.
Terug bij het ferry terminal weet ik met de nodige overredingskracht toch een paar minuutjes internet tijd te versieren, en dan gaan we varen. Heerlijk twee dagen op de boot, waar ik ook meteen doorkrijg waarom mijn kaartjes iets duurder waren dan ik doorgerekend had; een regiment soldaten heeft beslag gelegd op de slaapzalen, dus ik mag in een luxuesere vier-persoons kajuit. Aldaar wederom een vriendelijke Japanner, die me tracteert op een paar heerlijke slokken sake, stukken beter dan de soju bij de buren.
