Op naar Japan
En dan is mijn verblijf in Busan voorbij. Had zo nog een paar dagen kunnen blijven, maar het is tijd om te vertrekken, en ga ik niet nu, dan is mijn volgende kans pas over een dag of vier. Nog een heerlijk ontbijt samen met Eric, hij naar school, ik op weg.
Door druk Busan, vind ik in een ruim uur mijn weg naar de haven. Niet eens zo heel veel langer als ik er met de sunway over zou doen..
Kom kaartje ophalen, denk dat alles gister goed doorgenomen is, maar nee, het begint weer op nieuw. Probeer er vanaf te komen door de beste man te bedanken voor zijn advies, en gewoon maar weg te gaan, maar dat gaat helaas niet, want mijn al betaalde kaartje ligt nog aan de andere kant van het raam.
Eindeloos geneuzel, telefoontjes met immigratie, dan ineens gezeur over of ik ooit in Thailand ben geweest. Nee, nog niet. Geen idee waaarom, maar ze blijven er maar over zeuren, weet je dat zeker, bla, bla. En dan ineens, slaat de stemming om, is er niets aan de hand, alles koek en ei, en een vriendelijk ontspannen glimlach op de gezichten met een excuus voor hun gedrag erbij. Ik snap er niks van.
Fiets gaat onder in de boot, ik boven, prima slaapzaaltje. Aldaar ook twee gezellige Amsterdammers, paar weekjes op vakantie door Korea en Japan, en nu op naar Okinawa. Daarnaast ook een eerste blik op de machine-zucht van Jappanners, nog een laatste Koreaans biertje, en dan velverdient naar bed.