Jij mag niet mee!
Bij het krieken van de dag al weer wakker. Op zich een fijne gewoonte aan het worden, maar in deze situatie iets minder. Probeer nog een aantal keer om te draaien, maar dat lukt niet echt. Wanneer Mark, een andere loge van Shawn, zich uit bed richting douche en werk begeeft, besluit ik mijn handen aan de laptop van Shawn te leggen, die zelf nog diep in slaap is, met zijn meisje aan zijn zij.
Moet op een gegeven moment wel weer terug naar Eric zijn apartement, maar geen idee hoe ik daar moet komen. Daarnaast ligt die waarschijnlijk ook nog op een oor. Wachten tot iedereen wakker wordt dus maar.
Dat duurt nog wel even, maar dat maakt niet uit, op het web is voldoende interessants te vinden. Informatie over Haha eiland bijvoorbeeld, een paar honderd kilometer ten zuiden van Tokyo en misschien wel de grappigste plaats ter wereld. Misschien wel een cool idee om vanaf daar de Pacific in te gaan, een paar vreemde eilandgroepen te bezoeken en achterlangs Indonesie binnen te komen ofzo.
Arrivieer aan het begin van de middag weer bij Eric, net op het moment dat hij de startblokken voor school staat. Ik haal eveneens mijn spulletjes te voorschijn, en begeef me richting stad voor een enkeltje Fukuoka. Bij de ticketbali staat me echter een verassing te wachten, namelijk, een grote waarom vraag. Waarom wil je slechts een enkeltje en geen retour?
Ik leg mijn plan uit, vertel over mijn reis, en achter het raam gemompel tussen het personeel. Ze snappen me wel (zeggen ze), maar als je Japan in wilt moet je bewijzen dat je door zult reizen. Dat weet ik, antwoord ik, maar in het afgelopen jaar is daar nog nooit door enige grenswacht een probleem van gemaakt. Geen zorgen over maken dus, geef mij nou maar gewoon mijn kaartje. Daarnaast kan ik een dergelijk probleem prima zelf oplossen, hoeven zij zich geen druk om te maken.
Mijn kaartje krijg ik niet, de baas wordt erbij gehaald, praat met mij, kijkt in mijn paspoort, terwijl hij immigratie belt, en ziet natuurlijk dat ik in Syrie en Iran geweest ben, 'de assen van het kwaad', oei, oei, oei (lang leve de Amerikaanse propaganda!). Ik mag vandaag dus niet mee op de boot van hem. Dat was mijn plan ook niet, ik wil enkel reserveren voor morgen. Nog meer praten, hij zal mijn verzoek voorleggen aan de Jappanners, en ik moet morgen maar terug komen. Wat een geneuzel om niks zeg.
Gelukkig is het 's avonds weer gezellig, echte pizza met een biertje, en dan feesten, samen met een paar Koreaanse vrienden en het vriendinnetje van Eric. Prima bar, lekker bier, goeie sfeer, en interessante mensen. Daarnaast weigert men me weer eens voor mijn eigen bier te betalen, want ik ben Couch Surfer, en daarnaast vinden ze het verhaal van mijn fietstocht dusdanig impressive dat ze zich tot het uitdelen van een biertje verplicht voelen.
Tot laat in de nacht gaan we door, verdwijnen in een karaoke bar (wat eigenlijk best wel heel leuk is), en eindigen als het al tegen de morgen lopt in een restaurantje voor een late night snack. De eerste metro brengt ons thuis, raar gevoel om met slaap doorlopen ogen op zoek te gaan naar je bed, terwijl massa's Koreanen je tegemoet gestresst komen, op weg naar hun werk..