Your bicycle not so good!
Afscheid van Dawn, want ik stijg weer in mijn zadel. Kaartloos navigeer ik richting noorden, want daar moet ergens een rivier lopen. En langs die rivier een fietspad dat me door Seoul kan leiden. Nog een keer de stad in voor een toegift dus.
De eerste paar kilometers doen denken aan een rondje Abcoude op een zomerse dag, rijst in plaats van gras, maar plat en overal wijde sloten, gedecoreerd met een paar peperstruiken. De rivierdijk komt in zicht, maar het pad ontbrekt nog, dus over de grote weg. Gok dat ik naar de andere kant toe moet, dus de eerste mogelijk die ik daartoe krijg (een paar kilometer omrijden en een stukje op de snelweg) benut ik dan ook meteen.
Niet zo slim, want op de brug kom ik er achter dat er even verder een rustiger, en beter bereikbare mogelijkheid was geweest. Vind een zijweg, slinger wat rond tussen luxe restaurants met rivierzicht, en kom op een parkeerplaats uit. Verkeerd gereden dus. Gelukkig een paar fietsers, waar ik de weg aanvraag. Voor niks overgestoken blijkt, want het fietspad is de eerste kilometers alleen aan de andere kant (waar ik dus net vandaan kom) te vinden.
Dan valt hun oog op mijn trouwe ros. "Dat is niet zo'n goede fiets he". Versta ik dat nou goed? Maar inderdaad, hij herhaald, "Niet zo best". Waarom dan? De spreker wijst op het stalen frame en mijn tassen, "Veel te zwaar", en terwijl hij een tikje op mijn zadel geeft, "en hopeloos ouderwets". "Ahhh..", antwoord ik. Hij moest eens weten..
Terug naar de andere kant van het water dus. Zoeken over paadjes en onder ondergelopen bruggen, en uiteindelijk weet ik mijn weg te vinden, een strook breed alsfalt beton, helemaal gereserveerd voor ons fietser. En daarnaast ook een behoorlijke drukte.
Grappig om te zien hoe serieus de Koreaan ook dit weer aanpakt. Iedereen rijdt, zonder een enkele uitzondering, in volledige wieleroutfit rond, op het laatste model lichte mountainbike. Prima in orde en perfect Shimano XT afgemonteerd.
Van echte coureurs valt echt niet te spreken, een aantal kilometer in een veel te groot verzet, maar met een snelheid die nauwelijks boven de mijne uitkomt, en na een paar kilometer weer uitgebreid pauzeren bij de volgend rustplek. Dat is prima geregeld trouwens, daar waar geen schaduw is, staan tenten opgesteld, en er zijn overal mooie granieten blokken te vinden die heerlijk helder water laten aftappen. En, mocht je daar behoefte aan hebben, dan kun je ook wel ergens een snackbar of toilethokje scoren.
Na ruim vijftig kilometer komt de droom echter plotsklaps ten einde. Zonder waarschuwing vooraf (of tenminste, niet op een dusdanige manier dat me dat duidelijk werd), stopt het pad in the middle of nowhere tegen een omheining. Probeer er nog omheen te gaan, maar even nog een, en daar achter is toch echt ook geen fietspad meer te vinden. Beetje jammer, want volgens de Specialized jongen gisteren zou de weg doorgaan tot een stadje ver buiten Seoul.
Terug dus, korte pauze en overdenking, en met wat vragen en hulp, vind ik mijn weg door een voorstad. Hoop nog steeds het dorpje aan de rivier te bereiken dat ik voor vanavond in gedachten had, maar het wordt langzaam aan toch wel laat.
Dan zie ik op de stadsgrens een mooie visvijver aan mijn linker hand. Daar wil ik best een nachtje slapen. Vraag een vriendelijk vrouwtje dat in haar volkstuin aan het klussen is, die op haar beurt de beheerder belt. Helaas, ben niet welkom. Dus wat doe je dan? Juist, de weg over, op naar de roeibaan. De security-guard heeft geen bezwaren tegen mijn verzoek, dus even later prik ik op een mooi stukje gras met zicht op de 1000-meter lijn mijn tent neer.
