Rondkijken in de stad van confusing Confusius. De beste man werd hier ooit geboren en zijn familie stichtte er een imperium; het halve stadscentrum volgebouwd met hun bouwwerken en natuurlijk achter een grote muur.
Duidelijk toeristisch hier; prijzen van simpele broodjes schieten omhoog, en constant fietstaxichauffeurs en souvernir verkopers achter je aan. Wel lieve, die gelukkig niet al te hoog scoren op de schaal van Egypte, maar toch wel weer even wennen.
Lunch in de schaduw, ontspannen filosoferen over hoe de ideale elektrische fiets te creeeren (applaus trouwens voor het feit dat de meerderheid van de Chinezen op elektrische fietsen in plaats van op lawaaige, vervuilende brommers rijdt), een motor die opgeladen wordt door een naafdynamo op het voorwiel en bijgeschakeld kan worden door een systeem in de achteras. Mooi hip modelletje er om heen en dan aan de Nederlandse markt zien te brengen.
Via een dumpling manden maker de oude stad in, totdat we op een fotograaf stuiten. Linda wil wat foto's op CD branden, hetgeen voor wat complicaties bij de niet al te snuggere meiden die de zaak runnen stuit. Na ruim een uur zuchten en steunen lijkt alles dan toch god te gaan komen, en kunnen we vlak voor sluitingstijd alsnog het huizen-complex van de familie Confucius betreden.
Oud houd, niet al te goed bijgehouden, en alhoewel de Lonely Planet dit als een groot nadeel ziet, genieten wij met volle teugen. Dit is tenminste puur! Niks vers laagje rode verf om een en ander op te leuken, laat maar bladderen en vergaan! Prima foto opties, en leuk einde van de middag.
's Avonds moet ik het bijna alleen op de stoep stellen, aangezien de eigenaresse van ons hotel/restaurant besloten heeft luiken en deuren te sluiten, terwijl ik in mijn uppie op het digitale pad verkeerde. Toevalligerwijs vond Linda het op hetzelfde moment toch wel erg donker in het gebouw geworden, en juist als ik op de deur klop, staat zij met de eigenaresse aan de andere kant van de deur.
