De verre Oost polder
Ontbijten in de oude stad, heerlijk sfeertje, gebakken broodjes met vlees, ei en tauge. Jammer om te bedenken dat deze buurt over een jaar waarschijnlijk verdwenen is, gezien de nooit stoppende drang tot Chineese modernisatie.
De stad uit langs een modderpaatje; wegwerkzaamheden, want er wordt een nieuw riool aangelegd. Rekenen op een klein stukje, maar uiteindelijk manouvreren we ruim tien kilometer door stof en modder. Voordeel is dat het hier relatief rustig is.
Op de grote weg valt het eigenlijk ook wel mee, eindeloze vlaktes volgeplant met rijst, en later mais en watermeloenen. Plat en wind, de verre Oost polder.
Linda viert haar 7.000ste kilometer, en we besluiten de weg te volgen zoals deze loopt. Rechtdoor richting het oosten, dat is wat we doen. Na een stadje door een lelieveld, de lucht zoet van de zwoele drukkende geur van de bloemen, lichtelijk bedwelmend en een lekkere tinteling achter in de neus. Verkeer nihil, dit is genieten.
Dan realiseren we ons dat de kilometer markers veranderd zijn. Kleine secundaire weg, die nog steeds oost gaat, maar uiteindelijk in een moeras zal verdwijnen. Weg vragen en overleg, dan toch maar terug. Nog een keer die zoete sensatie, maar verkeerd rijden blijft raar, iets wat me al in geen tijden meer gebeurd is.
Wanneer we even later stoppen voor een pannekoek (de stroop blijkt een mengsel van sambal en ketjap, maar dat is niet erg want er komen ook nog een heleboel andere lekkere groenten bij), loopt het hele dorp uit om ons te bekijen. Binnen no-time tegen de 50 mensen om ons heen die ons aan lopen te staren. Jong en oud, geen woord gesproken, alleen maar kijken. Wanneer eentje eindelijk de moed heeft ons aan te spreken zwermt de massa meteen tot vlak voor onze lippen, om onze stemmen te horen. Beetje freaky wel.
Door een plat landschap, wind tegen, moe en op eindelijk in Heze. Hotel doet even moeilijk, maar dan Chiau Min en watermeloen en slapen.