Stenen krijgers
Samen met Alen, een van de studenten van Nancy en gecertificeerd gids, op naar het Terracotta Leger. We hebben het wat zwaar, veel lopen kletsen vannacht, en dat combineren met weinig slaap door vroeg opstaan werkt wat minder goed.
Ontbijtje scoren en dan richting treinstation voor de bus. Veldslag om binnen te geraken want iedereen wil mee. Drukken, duwen en bijna vechten zelf. Na wat terugduwen mogen wij gelukkig met de tweede bus ook mee.
Absurde entreeprijzen, en studentenkorting wordt niet gegeven aan buitenlanders (hoe bedoel je discriminatie?). Alen helpt gelukkig en zorgt dat de toegang op die manier wat behapbaarder wordt.
Warm, druk en overdekt, zonder enige vorm van ventilatie. Massa's toeristen, en moeilijk om een en ander te bekijken en fotogtaveren, eigenschuld, met je maar niet tijdens het hoogseizoen en ooknog op zaterdag gaan.
De prachtige soldaten zijn zelf wat lastig te zien, daar er vrij veel afstand gehouden dient te worden. Ooit gebouwd ter symbolische verdediging en versiering van een mausoleum van een veldheer, en een aantal decaden geleden toevallig gevonden door een aantal lokale boeren die een put wilden graven, zijn ale sldaten induvidueel vorm gegevn, eigen gezichten en uitdrukkingen, compleet in strijdformatie, met wapens van verschillende soorten, paarden en strijdwagens. De wapens verdwenen naar musea, de strijdwagens helaas vergaan, maar de beeltenissen van de soldaten leven voort.
Het is trouwens meteen ook duidelijk wat er met het entreegeld gebeurd. Geen goede verlictingssystemen of wellicht een airconditioningsysteem om de bezoekers te verkoelen, en al helemaal geen verdere grootscheepse excavaties. Nee, in plaats van dat alles worden oerlelijke grote marmeren gebouwen met souverniswinkels om de oorspronkelijke opgravinngen heengebouwd. Tsja.
Terwijl de liters zweet van het voorhoofd afdruipen en van alle kanten geuwd wordt, dan maar dus foto's met lange sluitertijd proberen te maken op een trillend hekje.
Heet heet heet terug met de bus, beleef de reis in een soort sluimertoestand. Hapje eten in een luxueeus restaurant, en wanneer we weer bij Nancy zijn voel ik me niet goed worden. Flink aan de diaree en kramp, vestig mezelf op de bank waar ik vervolgens een uur of vijftien al slapend door zal brengen.
