Aankomst in Xi'an
Brak zit ik de laatste uurtjes uit, en geniet met dichtvallende ogen af en toe van de zonsopgang. Mooi hier, interessant rivierdal met grillige heuvels, had hier best willen fietsen.
Dan wordt het langzaam platter en warmer. Twee stationetjes en tegen een uur of negen rolt de machine op staal de stad der Terracotta krijgers binnen. Uitstappen is geen punt, maar dan mag ik nog ruim twee uur wachten in het bagage depot voordat iemand ergens mijn fiets en bagage tevoorschijn weet te toveren. Zucht..
Tegen het middaguur ga ik dus eindelijk maar eens op zoek naar lunch. Die vind ik de vorm van een traditioneel maal; krijg een kom met ongerezen brood voor mijn neus. Het geheel scheur ik in een eeuwigheid in stukjes die steeds kleiner moeten, waarna er een nummertje aan gehangen wordt en de kok er een lekker maal van bereid. Waarom ze zelf niet scheuren is me een raadsel, waarschijnlijk deel van de traditie gok ik.
Via een aardige man in het eethuis leg ik contact met Nancy en zet ik koer naar haar onderkomen in de buurt van de Big Goose Pagoda. Even zoeken in de hitte en frustratie in het verkeer, moet letterlijk de niet-uitkijkende taxi's van mijn rijbaan afschoppen.
Nancy is een gezellige dikke Amerikaanse dame, die gek is van fietsen en fietsers. Tour de France kent ze uit haar hoofd, de rijders haar helden, en fietsreizigers haar inspiratie.
Ik maak gretig gebruik van haar warme douche (die in Rebgong altijd koud was), lekker wassen en natuurlijk wat baardharen inleveren. Vervolgens samen onderweg naar een goede fietsenmaker aan de andere kant van de stad.
Wil nogal wat reparaties laten doen, en hoe sneller hoe beter. Nieuwe kabels en shifters, reparaties aan zadelpen, controle trapas en assen, als het even kan het herstellen van de licht-creeerende capaciteiten van mijn dynamo en nog wat andere dingen. Grote beurt zodat ik nog een jaartje kan door peddelen.
Beginnen meteen met controleren trapas, maar realiseren zich dat wat een lijst aan andere reparaties er nog wacht. Misschien toch maar beter gewoon morgen terugkomen is hun voorstel? Daar dacht ik net zo over, dus samen met Nancy en haar student en huishulp Tina op naar huis. Maaltje Chinees, ik doe nog even internet en dan is het kindertjes bedtijd.