Reizen en racen
De dag van vertrek dus. Liever niet, maar weinig keus. Rustig aan voorbereiden op vertrek, hapje eten, inpakken, afscheid nemen.
Tegen twaalfen, na nog wat Engelse oefeningen met Madla op weg naar de bushalte. Het zit mee, aardige chauffeur vertrekt met een half uurtje. Fiets op dak, bagage achterin. Wel in het midden van de achterbank, want anders passen mijn knieen niet.
Onderweg naar Xining breekt mijn hart een beetje. Prachtig weer een heerlijke bergen, en ik zit in de bus. Wat wil ik graag fietsen, of toch in Rebgong blijven.
De weg is bekend, hier ben ik vorige week allemaal langs gefiets. Weet iedere berg, waar de weg slecht wordt, waar goed water te vinden is en ik wijs waar ik gekampeerd heb. Berg op naar Xining is een belevenis, en een leerschool in Buddhisme. Boven natuurlijk even bidden maar zonder de bus te stoppen; iedereen heeft een zakje met papieren plaatjes, en die gaan massaal het raam uit, hopend op geluk en rijkdom.
Tegen eind van de middag in Xining. Bus naar Landzhou gaat over een uurtje en de trein niet, word me duidelijk gemaakt. De keuze is dus duidelijk. Op naar de volgende bus.
Beetje proppen, maar wederom geen probleem, en samen met twee hondjes mag mijn stalen ros de laadsuimte delen. Eindelijk eens comfort, Europees model bus en zoeven over de gladde tolweg. Binnen drie uur in Landzhou, maar al wel donker.
Busstation dicht, en een groep touts om de bus die me allemaal in hun hotel willen hebben. Ga liever gewoon door naar Xi'an, dus ruk me los. Zal best wat ze zeggen over de afwezigheid tot transport, maar eerst zien dan geloven.
Dus kom ik er op het treinstation achter dat er om kwart voor een 's nachts een trein richting Xi'an vertrekt. Dat die rit zijn oorsprong vond in Xining is een klein detail..
Met prima help van een vriendelijk stelletje en een andere Chinese fietser word me duidelijk gemaakt dat de fiets enkel als cargo mee kan. Ik koop dus een kaartje en mijn fiets en bagage gaan naar een gebouwtje vederop. Geneuzel met formulieren, maar alles gaat goed. Wel even alle breekbare spullen uit mijn bagage halen, en na mijn verhaal over mijn reis, nog meer verwondering wanneer er voor de documenten naar merk en type van mijn fiets gevraagd word. Merk dat heb ik wel, maar type, tsja, er is er maar een want hij is speciaal voor mij gemaakt..
Dan een paar uur pauze voor eten en drinken, de fietser uit Bejing gaat mee, het stelletje zoekt hun bed op, want die moeten morgen op de vroege trein naar Shanghai.
De trein is een belevenis. Totale chaos en veel te druk. Heb geen zit of slaapplaats, dus ik moet me zelf ergens tussen vechten. Hele trein zit echter al overvol, doet me bijna in lachen uitbarsten als ik zie hoe het er van binnen uitziet, alle hoekjes volgepakt en mensen die een rustplek midden op het gangpad zoeken aangezien dat de enige mogelijkheid is.
Toch slaag ik er in ergens een halve stoel te bemachtigen. Gasten om me heen zijn een beetje irritant, alcoholgeur, en te zien aan hun ogen hebben ze ook nog wel wat andere substanties lopen nuttigen. Ik neem het echter voor lief en slaag er af en toe toch nog in een beetje in te dommelen.
