Metaalwinkel
Een ochtendplons zit er niet in, we moeten snel aan de bak. Wat mij betreft nog even snel langs de school voor een flesje Calendula voor mijn verbrande rug en een t-shirt-tje voor als er nog meer gezwommen gaat worde, en dan klaar.
Dit loopt wat anders wanneer de vader van Weima ineens met de auto verdwenen lijkt. Als vast op eigen gelegenheid naar de vleesstekers gaan heeft niet veel zin, want plaatjes schieten is juist bij dit soort gelegenheden zo leuk..
In dorp van aankomst wederom ontvangst door grote familie. Bagage onder een boom in de schaduw, en dan kijken naar de op tocht.
Daadwerkelijke piercen boven op de berg helaas gemist, maar van een afstand zien we de sliert piercers langzaam naar beneden krioelen. Dan is het zo ver. Een grote lijn kleine mannetjes met mutsen, netjes in een rij. "Daar komen de kabouters..", resoneert er in mijn hoofd.
Chaos bij aankomst, een grote troep toeristen met veel te grote camera's zwermt om de optocht heen. Drukken en duwen, rukken en trekken, geschreeuw, een boel geklik en veel mensen die in de weg staan.
Op het dorpsplein wordt het wat rustiger. De volgelingen van de dorpsshaman lopen een paar rondjes onder begeleiding van tromgeroffel. Vuurtje in het midden, boel rook, en offerende Tibetanen. Aan de westkant een podium met massa's aan eten en drank. Offergaven aan de berggod die vandaag vereerd wordt.
In het midden lopen drie bezeten shamanen in het rond. Gekke bewegingen en totaal onvoorspelbaar. Gespeeld of niet, geen idee, maar de dorpelingen zijn als de dood. Toeristen kunnen dat trouwens beter ook zijn, want een paar dagen geleden verwoeste een gestoorde shaman een paar dorpen verderop de camera van een buitenlander..
Het gehos en gedrum gaat voort, maar verliest op een gegeven moment zijn charme. Daar denken meer mensen net zo over, en als bij toverslag loopt het hele veld leeg; tijd om te lunchen!
En een ware lunch volgt, alhoewel 'lunch' waarschijnlijk een te beperkt begrip is voor hetgeen dat volgt. Meer dan vijftien maaltijden komen over een tijdsbestek van enkele uren voorbij. Meer en meer, soms lekker, soms wat minder. Vanwaar al dat eten? Nou gewoon gewoon.. Verbazing van onze kant, want zoals Martina zegt, zelfs op een bruiloft eten wij normaal niet zo uitgebreid..
Vol en voldaan besluiten we na een aantal uren tafelen dat het misschien eens tijd wordt om onze rust op te zoeken. Net op dat moment komt opa echter binnen, de ceremonie gaat verder!
Terug op het dorpsplein is dat inderdaad het geval. Een grote processie, en de schalen gaan een voor een het vuur in. De berggod gaat aan tafel! Vervolgens de lading drank, geofferd aan de grond onder de voeten van de shaman. De berg die drink, dus de bezeten shamaan gedraagd zich als een dronkeman. Sissen en roggelen, rillende armen, mensen om hem heen die hem in bedwang proberen te houden.
De dag eindigt met een publieke veroordeling van stoute dorpelingen; iedereen knielt voor de god, en wie dat niet doet krijgt een hand rijst voor zijn flikker. Zingen en vereren, lief zijn en ingetogen blijven. Dan mag iedereen naar huis.
Voor ons betekend dat wederom een maaltijd. We bereiden stiekem een plan voor tot ontsnapping, maar wanneer er een grote schaal met yakvlees te voorschijn komt is mijn weerstand snel gebroken. Wat is dat heerlijk zeg!
Buikje nu toch echt ronder dan rond is het tijd om weg te rollen. Publiek transport niet te vinden, dus we zetten het op een lopen. Calorietjes wegbranden enzo. Laatste stukje met de taxi, en dan rustig een einde aan de dag breien.
