De verborgen vallei
Omgeven door knorrende yaks verlaat ik mijn weide. Laatste stukje omhoog, samen met Tibetanen rusten bij een stumpa langs de weg. Snoepjes uitdelen en vriendjes maken.
Dan begint de afdaling. De berg breekt open, en ik voel me als in een Suske en Wiske; achter de kloof een groen paradijsje, idylische stroompjes en dennebomen. De verborgen vallei!
Op en neer gaat het. Jojo-en rond de 3000 meter, 5 of 50, andere snelheden bestaan niet. Mooi en prachtig, maar uiterst vermoeiend.
Tegen het einde van de middag bereik in eindelijk de doorgaande weg weer. Langs een ongeluk met platte vrachtwagen, op naar een restaurantje. Eten inslaan en dan afdalen naar de Gele rivier.
Helaas niet zo idyllische als verwacht, breed, druk, en een grote dam in het midden. Kamperen langs het water gaat niet lukken, dus neem ik mijn toevlucht op een verlaten terrasveld.
